Χανιά | “Αστικά ζεύγη”: Έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Οικονόμου στην πύλη Sabbionara

“Αστικά Ζεύγη” ονομάζεται το project φωτογραφίας δρόμου που δημιούργησε ο Χανιώτης φωτογράφος Γιάννης Οικονόμου και εκθέτει στην πύλη Sabbionara από την Παρασκευή 8 έως και το Σάββατο 16 Νοεμβρίου.

Έναρξη: Παρασκευή 08 Νοεμβρίου 2019 στις 20:30
Ωράριο λειτουργίας: 11:00 – 14:00 & 18:00 – 22:00
Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Χανίων και πραγματοποιείται σε συνεργασία με την ΚΕΠΠΕΔΗΧ – ΚΑΜ (Κοινωνική Επιχείρηση Πολιτισμού και Περιβάλλοντος Δήμου Χανίων – Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου).

Η αστική περιπλάνηση και η σε πραγματικό χρόνο αποτύπωση αυθόρμητων καθημερινών – με την πρώτη ματιά ίσως ασήμαντων – δημόσιων στιγμών, αποτελούν την ουσία και φιλοσοφία της φωτογραφίας δρόμου (street photography).

Στην ενότητα “Αστικά Ζεύγη” οι εικόνες ομαδοποιούνται ανά δύο με σκοπό να συνομιλήσουν εννοιολογικά. Ταυτόχρονα, προχωρώντας από την συνομιλία στην αφήγηση, φιλοδοξούν να καταδείξουν το πως εναρμονίζονται και αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι και το αστικό τοπίο.

Ένα τοπίο που ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει και που – άλλοτε συνειδητά και άλλοτε ασυνείδητα – συνεχίζει διαρκώς να διαμορφώνει. Θυμίζοντας αφίσες σε τοίχους κτιρίων, οι απλές κοινότυπες φωτοχημικές εκτυπώσεις (c-prints) επικολλώνται σε ευτελές βιομηχανικό υλικό (φελιζόλ) και με φόντο τα διάτρητα μεταλλικά πλαίσια στήριξης και την ακατέργαστη πέτρα των τοίχων του εκθεσιακού χώρου συνθέτουν ένα τελικό αισθητικό αποτέλεσμα, που αναδίδει την “οσμή” και εκπέμπει τη “βοή” των δρόμων της πόλης.

Έως τα μέσα της 10ετίας του 50, σε μια εποχή που η φωτογραφία στη συνείδηση του κοινού, σε αντίθεση με το τι επικρατεί σήμερα, ήταν κάτι δυσπρόσιτο και σπάνιο, θεωρείτο εντελώς ακαλαίσθητο και “δήθεν” το κορνιζάρισμα και φινίρισμα μιας φωτογραφίας. Η προσέγγιση ήταν εντελώς λιτή και μινιμαλιστική.

Οι φωτογραφίες, για να παρουσιαστούν στο κοινό, εκτυπώνονταν αποκλειστικά με φωτοχημικό τρόπο στο σκοτεινό θάλαμο και απλά στερεώνονταν (συνήθως με καρφίτσες) σε κάποια κατάλληλη επιφάνεια. Επίσης, οι μεγάλου μεγέθους εκτυπώσεις ήταν κάτι εξαιρετικά δύσκολο τεχνικά, σπάνιο και πολύ ακριβό.

Από αυτή την εποχή και από τη αυτή τη φιλοσοφία είναι εμπνευσμένος και ο τρόπος παρουσίασης της συγκεκριμένης έκθεσης. Μια προσπάθεια να επιστρέψουμε στα βασικά, ο θεατής να αναγκαστεί να πλησιάσει κοντά στην εικόνα, να την παρατηρήσει ενδελεχώς και να εστιαστεί αποκλειστικά στο περιεχόμενο. Στο πνεύμα της γενικότερης απογυμνωμένης, λιτής και μινιμαλιστικής προσέγγισης, η χρήση της αγγλικής γλώσσας για τους υπότιτλους των ζευγών εικόνων υπηρετεί αποτελεσματικότερα τη μονολεκτική προσέγγιση των εννοιών.

Γιάννης Οικονόμου

Έτος γέννησης 1968. Συστηματική ενασχόληση με τη φωτογραφία από το 2013. Από το 2015 φωτογραφίζει αποκλειστικά αναλογικά. Εύφημος μνεία στον παγκόσμιο φωτογραφικό διαγωνισμό της SONY το 2015. Ατομική έκθεση στην “Γκαλερί 7” στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2016, όπου παρουσιάστηκε η ενότητα φωτογραφιών δρόμου “Summer in the city”.

Οι 16 μονοτυπίες της ενότητας αποκτήθηκαν από το “Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης” και ενσωματώθηκαν στην μόνιμη συλλογή του. Στη συνέχεια, το καλοκαίρι του 2017, εκτέθηκαν στα πλαίσια της έκθεσης “Δέκα Κεφάλαια. Έργα από τη Μόνιμη Συλλογή.” υπό την επιμέλεια της Μαρίας Μαραγκού. Συνεργασία από τον Οκτώβριο του 2016 έως τον Μάιο του 2018 με την ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα Athens Voice μέσω της τακτικής στήλης κοινωνικού φωτορεπορτάζ “Δρόμοι του κόσμου”.

Τα “Αστικά Ζεύγη” αποτελούν τη δεύτερη ατομική του έκθεση.

http://www.streetshooter.gr

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κατσε σπιτι σου ανθρωπε μου μας το παιζεις και φωτογραφος δρομου. Θα τρελαθουμε τελειως. Σου εδειξαν στο σεμιναριακι που πηγες το Μπρεσσον και “ταυτιστηκες” και ειπες να γινεις κι εσυ ενα μπρεσσονακι; Ποια ειναι η ματια σου; Που ειναι ο χαρακτηρας και το δεσιμο στις φωτογραφιες σου, μου θες και εκθεση… Ουτε πρωτοετεις τεϊτζιδες δεν προβαλλουν τοσο επιφανειακες φωτογραφιες. Χαλια συνθεση, χαλια φωτισμος, χαλια post production και του δινουνε βημα να κανει εκθεση ρε παιδια…. αλλα θα μου πεις, Χανια ειναι αυτα, και η κουτση Μαρια εχει κανει εκθεση, να μην κανει κι ετουτος; Ε ρε κατακαϋμενη φωτογραφικη τεχνη που επειδη πιανει ο καθε ασχετος μια καμερα νομιζει οτι γινεται και φωτογραφος.

  2. Αναρωτιέμαι πόσο μίσος, απογοήτευση και ανασφάλεια κρύβει μέσα της κάποια, για να κάνει έναν τέτοιο πικρόχολο σχολιασμό, έστω και πίσω από την κουρτίνα της ανωνυμίας. Μάλλον πιστεύει ότι η τέχνη αφορά μόνο κάποια ελίτ, που ατυχώς πιστεύει ότι και η ίδια ανήκει σε αυτήν.

    Το γεγονός ότι είμαστε κάτοικοι μιας πόλης που δίνει χώρο για καλλιτεχνικές εκθέσεις ακόμα και στην κουτσή Μαρία, προφανέστατα είναι «προνόμιο», που μόνο οι ανόητοι δεν μπορούν να δουν. Μόνο περήφανοι μπορούμε να είμαστε για την Χανιώτικη αυτή συνήθεια, της δυνατότητας καλλιτεχνικής έκφρασης και έκθεσης όποιου επιθυμεί να το κάνει.

    Δημοκρατία έχουμε. Όποιος θέλει βλέπει εκθέσεις, όποιος δεν θέλει όχι. Σε άλλους θα αρέσουν, σε άλλους όχι. Όποιος θέλει σχολιάζει, όποιος δεν θέλει όχι. Η αξιοπρεπής όμως κριτική είναι θέμα παιδείας και πολιτισμού.

    Σε λυπάμαι μικρούλα (και δεν αναφέρομαι στην ηλικία σου) για το σχόλιο σου και σου εύχομαι να βρεις κάποτε την ψυχική σου ισορροπία. Η τέχνη είναι το πλέον λυτρωτικό καταφύγιο για την ψυχή. Και απευθύνεται «από» και προς «όλους».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ