Βασίλης Διγαλάκης: Για την απόφασή μου να πολιτευτώ υπήρξαν άνθρωποι που έλεγαν «μα που πας να μπλέξεις…»
Την απόφασή μου να δοκιμαστώ στην ενεργό πολιτική την ακολούθησαν αρκετές αντιδράσεις επιδοκιμασίας και ενθάρρυνσης- για τις οποίες ασφαλώς είμαι ευγνώμων- αλλά πολλοί ήταν και οι άνθρωποι που με συγκαταβατικότητα ή και ειλικρινή απορία διατύπωσαν το στερεότυπο πια «μα που πας να μπλέξεις…».
Το δίχως άλλο, αυτή η αντίδραση δεν είναι παρά μια ακόμη ένδειξη της κρίσης αξιοπιστίας της πολιτικής μας ζωής και της δυστυχώς όχι αδικαιολόγητης καχυποψίας των πολιτών απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς. Θεωρώ χρέος μου λοιπόν, να κάνω γνωστά τα κίνητρα αλλά και το όραμα που μου υπαγόρευσε να εκτεθώ στον πολιτικό στίβο και να διεκδικώ την υποστήριξη των πολιτών.
Ξεκινώ κατ΄αρχάς με το να ξεκαθαρισω σε τι δεν πιστεύω. Δεν πιστεύω στην μοιρολατρία που αποδέχεται ότι όλα είναι προδιαγεγραμμένα και δεν αλλάζουν με τη δική μας παρέμβαση. Αρνούμαι να συμβιβαστώ με την άποψη ότι η χώρα μου αποτελεί μια δυστυχή εξαίρεση και είναι καταδικασμένη να κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό της, χάνοντας ευκαιρίες που θα της επέτρεπαν να σπάσει τον κύκλο της στασιμότητας ή και της υστέρησης.
Αν και κατέχουμε ως έθνος ιδιαίτερη ιστορική θέση ως σημείο αναφοράς της Δύσης, δεν πιστεύω ότι θα μας χαριστεί οτιδήποτε, αλλά αντίθετα θα πρέπει να το κερδίσουμε με σκληρή δουλειά. Δεν πιστεύω στον διχασμό: τον κοινωνικό, τον οικονομικό, τον εθνικό, τον οποιοδήποτε διχασμό. Και δυστυχώς τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ζήσαμε πολύ μέσα σε κλίμα διχασμού.
Και ακολούθως επιθυμώ να εκθέσω σε τι πιστεύω. Πιστεύω ότι μια χώρα που δεν αξιοποιεί το ανθρώπινο δυναμικό της και ειδικά τους νέους, είναι σαν να προσπαθεί να κολυμπήσει με δεμένα τα χέρια. Από το 2010 και εξής είναι σαν να χάσαμε μια γενιά νέων ανθρώπων που άφησαν τη χώρα για να διεκδικήσουν το μέλλον τους αλλού. Κι όμως, οι ποιοτικές έρευνες είναι σαφείς: οι άνθρωποι που φεύγουν δεν το αποφασίζουν με πρωταρχικό γνώμονα τους καλύτερους οικονομικούς όρους. Βαραίνει περισσότερο στην απόφασή τους η έλλειψη προοπτικής, αξιοκρατίας, ίσων ευκαιριών, δυνατοτήτων εξέλιξης και η ύπαρξη ενός ανορθολογικού φορολογικού και ασφαλιστικού συστήματος που έχει πάψει να λειτουργεί έστω και κατ΄ επίφαση με όρους ανταποδοτικότητας.
Μπορώ να βεβαιώσω, ακόμα και με το προσωπικό μου παράδειγμα, ότι ως Έλληνες πάντα λειτουργούσαμε με εξωστρέφεια στις σπουδές και τη διεκδίκηση των ονείρων μας, όμως η προοπτική της επιστροφής και της δημιουργίας στον τόπο μας δεν ήταν ακυρωμένη. Επιθυμώ να συμβάλλω, ώστε οι νέοι που έφυγαν και επιθυμούν να επιστρέψουν να αποκτήσουν αυτήν την επιλογή. Πιστεύω στην ελεύθερη βούληση των ανθρώπων και στην ικανότητα να παίρνουν τις ζωές τους στα χέρια τους.
Πιστεύω ότι ο χώρος της τεχνολογίας, της επιστήμης, της έρευνας και της εκπαίδευσης, από τον οποίο εξάλλου προέρχομαι, δημιουργεί τεράστιες ευκαιρίες για την ανάπτυξη και την πρόοδό μας. Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ένα στρατηγικό πλάνο για τα Χανιά, την Κρήτη και την Ελλάδα, ένα πλάνο που δεν θα αναιρείται με την πρώτη ευκαιρία. Κι αυτό ισχύει για όλους τους τομείς.
Πολιτεύομαι λοιπόν για όλα τα παραπάνω. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ πιο αποτελεσματικό τρόπο παρέμβασης και επηρεασμού των εξελίξεων από την ενεργό πολιτική.
