Σταμάτης Μπελιβάνης: Ο Χανιώτης ιατροδικαστής μιλάει για το δύσκολο επάγγελμά του, το εμβόλιο και τα αγαπημένα του Σφακιά

Τον ιατροδικαστή Κρήτης, Σταμάτη Μπελιβάνη, φιλοξένησε στο στούντιο του Zarpa Radio 89.6 η Ανδρονίκη Κοκοτσάκη, σε μια συνέντευξη που τα είχε όλα: το σπάνιο αλλά δύσκολο επάγγελμα, τα εμβόλια για τον κορονοϊό αλλά και τις ιδιαίτερες πτυχές της προσωπικής ζωής ενός ανθρώπου που ελάχιστοι καταλαβαίνουν τί ακριβώς κάνει.

Δείτε παρακάτω τα κύρια σημεία όσων είπε:

Αντί… γυναικολόγου, ιατροδικαστής

“Είμαι ιατροδικαστής πάνω από 20 χρόνια Πρόκειται για μια αμιγώς ιατρική ειδικότητα και πάρα πολύ δύσκολη. Αρχικά αποφάσισα να την ακολουθήσω καθαρά για βιοποριστικούς λόγους, ήταν η τελευταία επιλογή μου στις ειδικότητες. Ήθελα να γίνω γυναικολόγος, αλλά είχε μεγάλη αναμονή για να ξεκινήσει κανείς την επαγγελματική πορεία του. Έπρεπε να περιμένω δέκα χρόνια για να έρθει η σειρά μου να με πάρουν ως γυναικολόγο. Έτσι έψαξα κάτι που θα είχε γρήγορη αποκατάσταση και θα μου επέτρεπε να μείνω και στην Κρήτη. Το μόνο διαθέσιμο ήταν η ιατροδικαστική και δεν έχω μετανιώσει καθόλου για την επιλογή μου”.

“Στον δικό μας κλάδο υπάρχει πολύ λιγότερο – έως καθόλου- η  συνεχής εκπαίδευση και επιμόρφωση που υπάρχει σε άλλους κλάδους. Οι περισσότεροι ιατροδικαστές υπηρετούμε στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Δεν έχουμε καμία σχέση με το ΕΣΥ και είναι σωστό αυτό, γιατί δεν μπορείς να ανήκεις σε ένα νοσοκομείο και να καλείσαι μια μέρα να εξετάσεις ένα ενδεχόμενο ιατρικό λάθος ενός συναδέλφου σου. Αν και κάποιοι συνάδελφοι διαφωνούν”.

“Και βέβαια έχω βγάλει αδιευκρίνιστο θάνατο”

“Το πρώτο πράγμα που σκοτώνει την επιστήμη είναι ο εγωισμός. Σαφώς και υπάρχουν πολύπλοκα περιστατικά, περιπτώσεις που δεν έχω δει ή και στιγμές που το μυαλό κολλάει. Εννοείται πως έχω ζητήσει τη γνώμη συναδέλφου, όπως έχει ζητηθεί και η δική μου γνώμη. Έχει τύχει επίσης να καλέσω επισήμως και δεύτερο ιατροδικαστή στο νεκροτομείο γιατί έτσι έπρεπε να είχε γίνει.

“Σαφώς και έχω δώσει αδιευκρίνιστη αιτία θανάτου, όπως έχουν κάνει όλοι οι ιατροδικαστές, γιατί δεν είμαστε θεοί. Εδώ υπάρχουν ασθενείς που περνάνε από ένα σωρό μηχανήματα που κάνουν “σμπαράλια” τα ανθρώπινα κύτταρα και πάλι δεν βρίσκουν αιτία θανάτου. Βέβαια καλό είναι – και στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται – το περιστατικό βίαιου θανάτου να το βγάζουμε εκτός στο πιστοποιητικό. Ναι μεν δεν ξέρουμε την ακριβή αιτία, απορρίπτουμε όμως την εγκληματική ενέργεια.

“Βαδίζουμε συνεχώς ανάμεσα σε δύο επιλογές: από τη μια είναι το αμιγώς ιατρικό κομμάτι με τους συγγενείς να θέλουν να μάθουν από τί πέθανε ο άνθρωπός τους και από την άλλη είναι το θέμα της δικαιοσύνης. Τα περιστατικά μας σε μεγάλο ποσοστό καταλήγουν στα δικαστήρια. Άρα λοιπόν το κομμάτι της δικαιοσύνης φεύγει όταν γράψουμε “δεν είναι εγκληματική ενέργεια” και παραμένει το κομμάτι της ιατρικής”.

“Από τη μία επίσης έχουμε την νεκροψία και νεκροτομή που γίνεται μέσα στο νεκροτομείο. Υπάρχει και η αυτοψία σε περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου η οποία είναι ένα εξίσου σημαντικό κομμάτι. Το αν θα γίνει αυτοψία στον χώρο όπου πέθανε κάποιος, το κρίνει ο αστυνομικός. Όλοι οι αστυνομικοί έχουν μία εκπαίδευση σε θέματα ιατροδικαστικής. Είναι λοιπόν στην κρίση τους αν καλέσουν ιατροδικαστή, ανάλογα με το τί θα αντιμετωπίσουν. Εγώ όταν κληθώ πηγαίνω στο σημείο για αυτοψία χώρου. Σε κάποια περιστατικά είναι φανερό ότι πρόκειται για ανθρωποκτονία, σε κάποια δεν είναι. Κάθε χρόνο έχουμε περίπου 100 ως 120 περιστατικά. Έχουμε μεγάλη άνοδο τους θερινούς μήνες και πτώση τον χειμώνα”.

Στην ερώτηση αν υπήρξαν περιστατικά που δυσκολεύτηκε να διαχειριστεί συναισθηματικά, ο κ. Μπελιβάνης είπε: “Φυσικά, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Έχει συμβεί και συνεχίζει να γίνεται. Αν το συναίσθημα διαχειριζόταν τόσο εύκολα δεν θα ήμασταν άνθρωποι, θα ήμασταν μηχανές. Υπάρχουν περιστατικά που δεν μπορούν να σε αφήσουν ανεπηρέαστο συναισθηματικά, σε απασχολούν και μετά το επιστημονικό πόρισμα που έχει βγει. Πιστεύω πως έτσι πρέπει να είναι. Μέσα από αυτό γινόμαστε καλύτεροι.

Στην ερώτηση αν υπάρχουν “ευχάριστες” εμπειρίες ο κ. Μπελιβάνης σημειώνει: “Στο επάγγελμά μας κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Υπάρχουν τυχαία ευρήματα σε ένα περιστατικό που είναι πολύ απλό, μπορεί να οδηγήσουν στο να σωθεί μια ολόκληρη οικογένεια. Για παράδειγμα, σε ένα τροχαίο ατύχημα ανακαλύπτουμε ότι κάποιος είχε γενετική νόσο, ενημερώνουμε τους συγγενείς και ανακαλύπτουν ότι τα παιδιά πάσχουν και ξεκινούν θεραπείες. Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζαμε θα είχαμε θάνατο στα 19, στα 20 χρόνια, στα 25.  Οπότε έτσι μπορούν να σωθούν άτομα που πιθανότατα δεν θα το μάθαιναν ποτέ. Οπότε υπό αυτό το πρίσμα, ναι, υπάρχουν και ευχάριστες πτυχές”.

Σκοτώνει το εμβόλιο του κορονοϊού τελικά;

“Για να καταλήξουμε σε κάποιο επιστημονικό συμπέρασμα για το εμβόλιο, θα πρέπει να νεκροτομούμε όλους τους θανάτους που υποψιαζόμαστε ότι οφείλονται σε αυτό, όπως θα έπρεπε να νεκροτομούμε όλους τους θανάτους από covid και δεν τους νεκροτομήσαμε. Μετά θα έπρεπε να συλλέξουμε στοιχεία και να γίνουν μελέτες που θα καταλήξουν σε ένα επιστημονικό συμπέρασμα. Ο κόσμος αρέσκεται να ακολουθεί ένα κύμα που έχει ξεκινήσει, αλλά πρέπει να μιλάμε αν έχουμε στοιχεία στα χέρια μας.

“Αν ανοίξετε το πιο αγαπημένο φάρμακο των Ελλήνων, το αναβράζον ντεπόν και διαβάσετε τις παρενέργειες, θα πείτε πως δεν θα το ξανακουμπήσετε. Για να βγει ένα σκεύασμα στην αγορά χρειάζονται 8 με 10 χρόνια μελέτης. Δηλαδή τα φάρμακα που βγαίνουν σήμερα, τα έχουν εφεύρει πριν από 7, 8 , 10 χρόνια. Έτσι πρέπει να γίνεται για να βλέπουμε όλες τις παραμέτρους. Η παγκόσμια κοινότητα όμως πιάστηκε στον ύπνο με τον κορονοϊό, ο κόσμος είχε ανάγκη να ακούσει για εμβόλιο. Τελικά τα εμβόλια βγήκαν σε κάτι μήνες, άρα δεν είχαμε αυτή τη χρονική δυνατότητα. Εγώ δεν είμαι σίγουρος αν τα πρώτα εμβόλια πραγματικά δούλεψαν στον ανθρώπινο οργανισμό. Όχι ότι προκαλούν κάτι, αλλά αν πραγματικά παράγουν αντισώματα για τον κορονοϊό”.

Οι γυναικοκτονίες ίσως ήταν αποτέλεσμα της καραντίνας

“Η σεξουαλική εγκληματικότητα δεν αυξήθηκε λόγω των κοινωνικών δικτύων. Υπάρχει μια γενικότερη παράλυση της κοινωνίας. Κακώς σχολιάσαμε τόσο πολύ το τελευταίο διάστημα  τις γυναικοκτονίες. Πιστεύω δεν ήταν αντιπροσωπευτικές της Ελλάδας. Ήταν το “ελατήριο” που είχε συμπιεστεί λόγω covid και έσκασε. Ο εγκλεισμός επηρέασε πολύ, αύξησε γενικότερα τη βία. Θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα: Και μόνος σου να ζεις, κάποια στιγμή αρχίζεις και τα βάζεις με τον εαυτό σου. Όταν περάσουν δυο-τρια χρόνια, θα μπορούμε να πούμε με σιγουριά αν υπήρξε πραγματικά αύξηση γυναικοκτονιών ή αν ήταν απόρροια αυτών των 2 χρόνων. Ο εγκλεισμός πάντως γενικότερα  είναι άσχημο πράγμα, βγάζει κακά πράγματα, εξωτερικεύει όλους τους δαίμονες που έχουμε μέσα μας”.

Τα αγαπημένα Σφακιά τότε και σήμερα

“Τα Σφακιά είναι το αίμα μου, οι ρίζες μου. Είναι οι καλύτερες αναμνήσεις, γιατί μπορεί να γεννήθηκα και να μεγάλωσα στην Αθήνα, αλλά 12 Ιουνίου, μόλις έκλειναν τα σχολεία, ήμασταν ήδη στο καράβι και στις 13 έκανα το πρώτο μου μπάνιο στο Φραγκοκάστελλο. Και έφευγα μια μέρα πριν ξανανοίξουν τα σχολεία. Όσο μεγάλωνα, τόσο μεγάλωνε και αυτή η ανάγκη να βρίσκομαι στα Σφακιά. Πάντα είχα όνειρο να μπορέσω να δουλέψω ως αγροτικός γιατρός στα Σφακιά, τελικά βέβαια ήρθε αλλιώς, αλλά δεν το έχω μετανιώσει.

Τα Σφακιά έχουν μια μεγαλύτερη ιδιομορφία από άλλους τόπους. Το καλό είναι ότι σήμερα οι νέοι κτηνοτρόφοι έχουν ένα καλύτερο σπίτι, έχουν πολιτικά αυτοκίνητα και όχι μόνο αγροτικά, και πλέον οι δρόμοι είναι σε αρκετά καλή κατάσταση, με αποτέλεσμα σε μια ώρα να μπορούν να είναι στα Χανιά, κάνουν ταξίδια στο εξωτερικό. Αυτό έχει φέρει περισσότερες σχέσεις, ανοίγουν οι ορίζοντες των νέων, κάτι που δεν υπήρχε όταν ήμουν εγώ παιδί”.

Τι ζει η οικογένεια ενός ιατροδικαστή

Ως πατέρας δύο κοριτσιών, ο κ. Μπελιβάνης κλήθηκε να απαντήσει στο αν υπήρξαν φορές που λόγω δουλειάς στερήθηκε χρόνο από τα παιδιά του:

“Σίγουρα υπήρξαν και τέτοιες περιπτώσεις αλλά μην τα τραγικοποιούμε τα πράγματα. Εδώ, ευτυχώς, δεν είμαστε Αθήνα με δεκάδες περιστατικά κάθε μέρα. Αλλά τις φοβίες που συναντάς κάνοντας αυτή τη δουλειά, τις μεταφέρεις άθελα στα παιδιά σου. Μην τρέχεις με το αυτοκίνητο, πρόσεξε μη σου βάλουν κάτι στο ποτό, μην μπεις σε ξένο αμάξι, μην περνάς από εκεί, έγινε αυτό το έγκλημα.. Υπήρξα και συνεχίζω να είμαι υπερπροστατευτικός, ωστόσο τώρα πια έχουμε περάσει σε άλλο στάδιο και οι κόρες μου δεν μου δίνουν πλέον σημασία. Όταν οι κόρες μου ήταν μικρές και είχα περιστατικά με παιδιά, μου ήταν δύσκολο. Μετά μεγάλωσαν και δυσκολευόμουν όταν είχα περιστατικά με εφήβους. Τώρα στενοχωριέμαι όταν κάνω ανθρώπους στην ηλικία μου. Είναι δηλαδή στάδια τα οποία ταυτίζεις με αυτό που έχεις στην καθημερινότητά σου.

Πώς χαλαρώνει ο Σταμάτης Μπελιβάνης;

Πέρασα από διάφορα στάδια, όπως για παράδειγμα το ψάρεμα. Τα τελευταία 7-8 χρόνια ασχολούμαι με την εκτροφή καναρινιών. Αυτό είναι το χόμπι μου. Έχουμε φτιάξει έναν πολύ ωραίο σύλλογο ορνιθολογίας στα Χανιά. Είναι μια μεγάλη ασχολία, πολύ διαφορετική από αυτό που πιθανόν να πιστεύει ο κόσμος όταν έχεις δύο καναρίνια σε ένα κλουβί στη βεράντα.

Είμαι πολύ εξωστρεφής, μου αρκέσουν οι καλές παρέες, με κρασάκι και ωραίες συζητήσεις. Πρέπει να γελάσουμε και λίγο, να αποφορτιστούμε, να ξεκουράζεται το πνεύμα. Πλέον δε διαβάζω τόσο όσο παλιά αλλά γράφω, κυρίως πεζά” κατέληξε ο κ. Μπελιβάνης.

zarpanews.gr