Ο κύριος Φακελάκης

Στα ελληνικά νοσοκομεία, όπου οι ελλείψεις προσωπικού και υποδομών έχουν γίνει καθημερινότητα, υπάρχει μια σκιερή φιγούρα που επιμένει να επιβιώνει: ο γιατρός που ζητά ή αποδέχεται το γνωστό «φακελάκι».

Ο κύριος Φακελάκης που πιάστηκε στα πράσα προχθές, είναι σύμπτωμα ενός συστήματος που νομιμοποίησε για δεκαετίες την ιδέα ότι η υγεία δεν είναι δικαίωμα. Αλλά προϊόν συναλλαγής.

Το φακελάκι δεν είναι μια απλή πράξη διαφθοράς. Είναι η εκμετάλλευση της πιο ευάλωτης στιγμής ενός ανθρώπου: της αρρώστιας του. Ο ασθενής, που συχνά αγωνιά για τη ζωή του ή για την υγεία ενός δικού του, βρίσκεται παγιδευμένος.

Ξέρει ότι μπορεί να περιμένει μήνες σε λίστες αναμονής, ξέρει ότι κάθε καθυστέρηση ίσως κοστίσει ανεπανόρθωτα, κι έτσι υποκύπτει. Το χαρτονόμισμα στο χέρι δεν είναι «ευγνωμοσύνη», όπως συχνά καμουφλάρεται, αλλά φόρος υποτέλειας σε ένα στρεβλό σύστημα.

Ο κύριος Φακελάκης δεν χρειάζεται να μιλήσει πολύ. Αρκούν οι υπαινιγμοί, η αόριστη φράση «να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε», για να καταλάβει ο ασθενής ποιο είναι το επόμενο βήμα.

Το φακελάκι γίνεται κλειδί: για να χειρουργηθείς νωρίτερα, για να έχεις καλύτερη μεταχείριση, για να μην «χαθεί» ο φάκελός σου στον κυκεώνα της γραφειοκρατίας.

Είναι αλήθεια ότι οι μισθοί των γιατρών στο δημόσιο είναι χαμηλοί, και ότι οι συνθήκες εργασίας είναι συχνά απάνθρωπες.

Όμως το φακελάκι δεν είναι άμυνα, είναι συνενοχή. Αντί να διεκδικηθεί συλλογικά ένα αξιοπρεπές σύστημα υγείας, διαιωνίζεται μια πρακτική που διαλύει την εμπιστοσύνη των πολιτών, στιγματίζει ολόκληρο τον κλάδο και υπονομεύει τον ίδιο τον θεσμό του δημόσιου νοσοκομείου.

Ο κύριος Φακελάκης, στην πραγματικότητα, δεν είναι απλώς ένας γιατρός. Είναι το πρόσωπο της διαφθοράς που μας κάνει να νιώθουμε ότι ακόμη και η ζωή μας είναι εμπόρευμα.

Και όσο αυτός συνεχίζει να δρα ανενόχλητος, η κοινωνία μας θα παραμένει άρρωστη – όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχή της.

Πηγή: tvxs.gr