Μια ζωή σαν ταινία: Η ιστορία της πιο εργατικής γυναίκας στην Ιεράπετρα – «Από τότε που γεννήθηκα φωτιά με τριγυρίζει»
Μια από τις πιο ικανές και αποτελεσματικές εργάτριες γης της μετακατοχικής Ιεράπετρας, η κ. Καλλιόπη Βαγιανάκη, στα 91 της χρόνια, θυμάται τα δύσκολα χρόνια της παιδικής της ηλικίας, μεγαλώνοντας μέσα σε μια πολύτεκνη οικογένεια με εννιά παιδιά, αλλά και την εποχή που πάλευε καθημερινά ανάμεσα στις αγροτικές δουλειές και τα μεροκάματα στα κηπευτικά, στα αμπέλια και στα λιόφυτα, για να μεγαλώσει τα δύο δικά της παιδιά.
«Από τότε που γεννήθηκα φωτιά με τριγυρίζει και να με κάψει δε μπορεί, μόνο με βασανίζει», είναι τα πρώτα της λόγια όταν μας καλοδέχεται στο λιτό, καθαρό και όμορφο σπιτάκι της, στο κέντρο της Βαϊνιάς.
«Οι γονείς μου έκαμαν 9 κοπέλια… Εγώ ήμουν η τρίτη στη σειρά. Τώρα που έρχεται η γιορτή της μητέρας θυμούμαι τα βάσανα που τράβηξε η δική μου η μάνα, να μας μεγαλώσει, να μας δώσει καλή ανατροφή, να μας παντρέψει και να κάνουμε οικογένειες. Οι εποχές ήταν δύσκολες, αλλά τα καταφέρναμε με σκληρή δουλειά και βοηθώντας ο ένας τον άλλον.
Εγώ ήθελα πολύ να γίνω μάνα. Να χαρώ τη μητρότητα και να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και να προοδεύουν. Έκαμα δυο καλά παιδιά, έχω τέσσερα εγγόνια και τώρα τελευταία απέκτησα και το πρώτο μου δισέγγονο.
Επειδή είχα βιώσει τις δυσκολίες της μάνας μου να μεγαλώσει 9 παιδιά, δεν ήθελα να κάνω άλλα παιδιά πέρα από τον γιο μου και την κόρη μου. Πίστευα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να τα μεγαλώσω όπως ήθελα και δεν θα μου άρεσε να περάσουν κι εκείνα τα δικά μου βάσανα», εξηγεί η 91χρονη Καλλιόπη Βαγιανάκη.
Η αγροτική ζωή εκείνα τα χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και δεν άφηνε πολλά περιθώρια για κέρδη. Η ανάγκη να μη στερηθούν τίποτα τα παιδιά της την υποχρέωσε να εργάζεται ασταμάτητα, τόσο στις οικογενειακές καλλιέργειες όσο και ως εργάτρια γης.
«Λένε ότι ήμουν ανάμεσα στις τρεις πιο εργατικές και αποτελεσματικές εργάτριες γης της παλιάς Ιεράπετρας και γι’ αυτό ήμουν περιζήτητη από τους μεγαλοαγρότες της εποχής. Δούλεψα σαν συσκευάστρια κηπευτικών για πολλά χρόνια, ενώ πήγαινα και στο λιομάζωμα και στον τρύγο. Ήμουν παρούσα όπου υπήρχε ανάγκη για εργατικά χέρια.
Δεν δίσταζα να κάνω ούτε αντρικές δουλειές σε οικοδομές. Ένιωθα ότι είχα τη δύναμη να πιάσω την πέτρα να τη στύψω. Ποτέ δεν φοβήθηκα τη δουλειά και γι’ αυτό δεν μου άρεσαν ποτέ οι τεμπέληδες», τονίζει χαρακτηριστικά.
Γύρω στο 1969-1970 άρχισαν να εξαπλώνονται στην Ιεράπετρα τα πρώτα ξύλινα θερμοκήπια, αλλάζοντας σταδιακά τη ζωή πολλών αγροτικών οικογενειών, ανάμεσά τους και της οικογένειας Βαγιανάκη.
«Όταν είχαμε τα παιδιά μικρά και μπορούσαμε να τα παίρνουμε στα χωράφια, τα βάζαμε να κάθονται στην καπούλα του μουλαριού για να μην κουράζονται. Έτσι μεγάλωσαν μέσα στις λάσπες και στα χώματα, αλλά έμαθαν πώς βγαίνει το ψωμί.
Η ζωή μας άλλαξε θεαματικά όταν αρχίσαμε να φτιάχνουμε τα πρώτα ξύλινα θερμοκήπια, όπου καλλιεργούσαμε κυρίως ντομάτες. Έκανα μεγάλο αγώνα για να μάθουν τα παιδιά μου γράμματα, κάτι που εμείς δεν καταφέραμε, ζώντας μέσα σε μια υπερπολύτεκνη οικογένεια.
Δεν συμφωνώ με αυτούς που λένε πως τα πολλά παιδιά είναι ευτυχία. Συμφωνώ με αυτούς που λένε ότι τα σωστά αναθρεμμένα παιδιά είναι ευτυχία για μια οικογένεια. Τα ζευγάρια πρέπει να κάνουν όσα παιδιά έχουν τη δύναμη να μεγαλώσουν σωστά και χωρίς στερήσεις», προσθέτει.
Παρά τα δύσκολα χρόνια και την αδιάκοπη δουλειά στα χωράφια, η ίδια κατάφερε να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά της, τον Δημήτρη και την Αντωνία, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται συνεχώς στο πλευρό της.
«Ποτέ δεν ξεχνούν τη γιορτή της μητέρας. Πάντα έρχονται να με αγκαλιάσουν και να μου ευχηθούν να είμαι καλά και όρθια. Κάποτε τους πρόσεχα εγώ, τώρα με προσέχουν εκείνοι και τους εύχομαι να είναι πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι με όσους αγαπούν», καταλήγει συγκινημένη η κ. Καλλιόπη Βαγιανάκη από τη Βαϊνιά Ιεράπετρας.
neakriti.gr
