Μάνια Μπικώφ: Στην Ουκρανία η Χανιώτισσα διασώστρια – Τι λέει για την κατάσταση στη χώρα και την διαχείριση της ανθρωπιστικής βοήθειας
Στην Ουκρανία βρίσκεται η Χανιώτισσα Μάνια Μπικώφ, μαζί με τον σύζυγό της και την εθελοντική διασωστική ομάδα «SaveLife Lifeguard Hellas SAR Volunteer».
Η πρώην διεθνής πολίστρια και διασώστρια μίλησε στο Zarpa Radio 89,6 και στην Ανδρονίκη Κοκοτσάκη για τα όσα συμβαίνουν στο Λβιβ αλλά και τα σύνορα της Ουκρανίας με την Πολωνία.
Συγκεκριμένα, η Μάνια Μπικώφ και όλη η ομάδα εθελοντών βρίσκεται στην Πολωνία, ένα χιλιόμετρο από τα σύνορα: “Μετακινούμαστε καθημερινά μέσα στην Ουκρανία μέχρι την πόλη Λβιβ, η οποία απέχει 70 περίπου χιλιόμετρα από τα Πολωνικά σύνορα. Δραστηριοποιούμαστε σε δύο σταθμούς, στη Μεντίκα απ’ όπου περνούν πεζοί Ουκρανοί και στην Κορτσόβα, όπου είναι αυτοκινητόδρομος και μετακινούνται μόνο με οχήματα” λέει χαρακτηριστικά.
“Η Lifeguard Hellas συνεχίζει να βρίσκεται στην εμπόλεμη χώρα. Αυτά τα ταξίδια ξεκινούν πάντα με έναν μικρό ορίζοντα και μετά ο καθένας πράττει όπως μπορεί και όσο αντέχει. Η πρώτη μας αποστολή ήταν για επτά ημέρες, επιστρέψαμε και μετά από δύο ημέρες γυρίσαμε πίσω. Υπήρχε ανάγκη να βρισκόμαστε εμείς εκεί, που γνωρίζουμε μερικά πράγματα, να βοηθήσουμε. Έρχεσαι πίσω και σκέφτεσαι «εγώ θα μπορούσα να είμαι εκεί, να βοηθήσω». Δε μπορούμε να το παρακάμψουμε. Όσο υπάρχουν εθελοντές θα βρισκόμαστε εκεί. Έχουμε τέσσερις, δύο από το Λουξεμβούργο, έναν από την Πολωνία και ένα παιδί από το Άμστερνταμ. Επίσης, έχουμε μια κοπέλα από την Ουκρανία, της οποίας το σπίτι έχει καταστραφεί να έχει μείνει στα σύνορα για να βοηθήσει, είτε ως διερμηνέας, είτε ως οδηγός.”
“Η δυτική μεριά της Ουκρανίας, στην οποία βρισκόμαστε, είναι μακριά από την εμπόλεμη ζώνη. Το Χάρκοβο είναι 24 ώρες με το τρένο, από εκεί που είμαστε εμείς. Από τα δύο σύνορα που βρισκόμαστε, έχουν φύγει συνολικά πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι. Είναι πολύ μεγάλο κράτος με πολύ κόσμο. Περνάνε προς Ρουμανία και προς άλλες χώρες, δεν έρχονται μόνο στην Πολωνία. Η προσφυγιά είναι προσφυγιά. Στα μάτια των γυναικών, ηλικιωμένων, με παιδιά, με βρέφη, με τα κατοικίδιά τους, υπάρχει μια αγωνία, μία θλίψη. Οι άνθρωποι αυτοί δε θέλουν να φύγουν από την χώρα τους, θέλουν να γυρίσουν. Στα μάτια μου όλοι οι πρόσφυγες είναι ίδιοι, γιατί δε μπορούν να μείνουν με ασφάλεια στον τόπο τους. Εν δυνάμει οποιοσδήποτε λαός μπορεί να καταλήξει στην προσφυγιά. Εμείς είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους, δε ρωτάμε τίποτα και δεν παίρνουμε κανενός το μέρος. Οι εχθροί της Ουκρανίας είναι πολλοί, δεν είναι μόνο η Ρωσία.”
“Υπάρχουν εκατοντάδες εθελοντές από όλο τον κόσμο, δεν είμαστε μόνο εμείς. Βοηθάμε πολύ στις αποθήκες, δε σταματάμε ποτέ. Κάνουμε τους διαχωρισμούς για όταν έρχονται οι δωρεές, ανοίγουμε τις κούτες. Οι δωρεές είναι μεγάλο πρόβλημα. Αποτελούνται από πάρα πολλά πράγματα, τα οποία είναι μέσα σε ένα κουτί ή μια βαλίτσα και παραμένουν στα σύνορα έως ότου οι Πολωνοί αποφασίσουν να τα προωθήσουν στους Ουκρανούς. Παίρνουν ρούχα, φαγητό, φάρμακα. Δεν είναι ταξινομημένα και αυτό αποτελεί το πρόβλημα. Οι κούτες δε γράφουν τί έχουν εσωτερικά και εμείς δε μπορούμε να ξέρουμε.
Επίσης, μέσα στις κούτες μπορείς να βρεις ό,τι φαντάζεσαι. Μπορεί να έρθουν βρώμικα ρούχα, σκισμένα, ληγμένα φάρμακα. Κάποτε έβρισκα δικαιολογίες για τους ανθρώπους που έστελναν τέτοιες δωρεές. Έλεγα δεν ξέρουν, στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν κάνουν λάθος επιλογές. Έχω καταλήξει πλέον ότι οι άνθρωποι απλά δεν ενδιαφέρονται. Μόνο στα φάρμακα, το 80% είναι ληγμένα, από δύο χρόνια ως δέκα. Αυτό για εμένα είναι μια φιλανθρωπία για τα μάτια του κόσμου. Να πω ότι έστειλα κι εγώ κάτι, να αδειάσω τις ντουλάπες μου, να διώξω ότι δεν χρειάζομαι.”
“Είμαστε απογοητευμένοι από τέτοιες δωρεές, όχι θυμωμένοι. Θα σας πω ένα παράδειγμα: Στη μία αποθήκη, που σε μέγεθος ξεπερνά 5 φορές το Στάδιο των Χανίων, υπάρχουν κούτες-βουνά και εθελοντές προσπαθούν να ξεχωρίσουν. Βρεφικά είδη, ρούχα, sleeping bags, μπαταρίες, φάρμακα. Ειδικά τα φάρμακα, που είναι σε διάφορες γλώσσες, καθόμαστε με το Google, ψάχνουμε τα συστατικά και προσπαθούμε να καταλάβουμε τί φάρμακα μπορεί να είναι. Λάβαμε κλήσεις από δύο νοσοκομεία της Ουκρανίας, από τους διευθυντές των χειρουργικών τμημάτων, να τους στείλουμε κάποια φάρμακα. Εκεί καταλάβαμε ότι υπήρχε αυτό το πρόβλημα με τα ληγμένα, γιατί εμείς είχαμε στείλει τέτοια φάρμακα και δε μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν. Η ντροπή που νιώσαμε εμείς οι εθελοντές ήταν μεγάλη, νιώσαμε ότι τους απογοητεύσαμε, ενώ προσπαθήσαμε 5 ώρες να κάνουμε την διαλογή.”
“Όσο περνάνε οι μέρες, όσοι φεύγουν ξέρουν ότι θα φύγουν για καιρό. Τις προηγούμενες μέρες όλοι είχαν την ελπίδα ότι θα λήξει γρήγορα αυτή η κατάσταση και θα επέστρεφαν σύντομα στις πόλεις τους. Πλέον αναζητούν πόλεις που μπορούν να τους βρουν άμεσα εργασία, στέγαση και η Πολωνία είναι μία από αυτές. Πολύ ελπιδοφόρο να βρίσκονται σπίτια και δουλειές για τέτοιους ανθρώπους από κράτη που ανοίγουν την αγκαλιά τους. Έτσι, θα έπρεπε να κάνουμε όλοι. Όπως και οι Ουκρανοί που έρχονται στην Ελλάδα, γίνονται τα πάντα για να βοηθηθούν όσο είναι δυνατόν.”
“Στην Ουκρανία η κατάσταση δεν είναι εύκολη. Στις πόλεις που είναι ειρηνικές τα πράγματα κινούνται κανονικά, δεν καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι σε πόλεμο. Πέρα από τις σειρήνες που μπορεί να ακούγονται. Πολλοί επέλεξαν να μετακινηθούν από την εμπόλεμη στην ειρηνική ζώνη. Ακόμα όμως και αυτοί έχουν ξεκινήσει σιγά σιγά να έρχονται προς τα σύνορα. Ο κόσμος δεν ξέρει ποιον έχει δίπλα του. Όποιος έχει ένα όπλο σε σταματάει και σου λέει «control». Ακόμα και σε εμάς, όταν είχε γίνει έλεγχος και ήταν μαζί μας η Ουκρανή αυτή κοπέλα που έχουμε για διερμηνέα, όταν μας πήραν τα κινητά και έλεγξαν τις φωτογραφίες μας, εκείνη ήταν σε κατάσταση σοκ. Έλεγε: «Με ποιο δικαίωμα μου το κάνουν αυτό στη χώρα μου, αφού βλέπουν ότι τους μιλάω ουκρανικά».”
“Πριν λίγες μέρες που επιστρέψαμε, μεταφέρουμε χειρουργικό υλικό. Έχουν γίνει δωρεές από Έλληνες του Λουξεμβούργου. Έχουμε λοιπόν κάποιες υποχρεώσεις που πρέπει να γίνουν και ταυτόχρονα μπαίνουμε στην Ουκρανία με φορτωμένο αμάξι και επιστρέφουμε πίσω στα σύνορα, μεταφέροντας ανθρώπους που έχουν είτε κινητικά προβλήματα, είτε δε μπορούν να μετακινηθούν με τρένο λόγω αναμονής.
Επίσης επικοινωνήσαμε με μια Ουκρανή γυναίκα που βρίσκεται στα Χανιά και θέλει να γυρίσει στην Ουκρανία, γιατί έχει δύο γιούς εκ των οποίων ο ένας είναι καρκινοπαθής σε τέταρτο στάδιο και ζήτησε την βοήθειά μας, να την μεταφέρουμε μέχρι την Λβιβ και από εκεί κι ύστερα να μπει στην αναμονή για το τρένο που καταλήγει στο Κίεβο.”
“Το έργο των εθελοντών είναι πολύ σημαντικό και αναγκαίο. Ο εθελοντισμός και η αλληλεγγύη δεν έχουν χρώμα” καταλήγει η Μάνια Μπικώφ.
zarpanews.gr
