«Η κοινωνία των Χανίων θεωρούσε το Πολυτεχνείο Κρήτης, παιδί της» – Συγκίνηση στη γιορτή για τα 40 χρόνια της Σχολής Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης | Video + Photos
Από ένα διώροφο σπίτι στην Ηρ. Πολυτεχνείου 37, στα 3.000 στρέμματα της Πολυτεχνειούπολης, η Σχολή Μηχανικών Διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης από το 1984 μέχρι σήμερα, ένα «παιδί των Χανίων» έχει δέσει την ύπαρξή της με την τοπική κοινωνία, την πρόοδο, τις ανάγκες και τους μετασχηματισμούς της.
Η εκδήλωση χαρακτηρίστηκε από συγκινητικές ανάφορες στο παρεθλόν και το βλέμμα στην επόμενη μέρα και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Ευάγγελου Γρηγορούδη, που ως κοσμήτορας της Σχολής την οραματίστηκε και πήρε την πρωτοβουλία να την υλοποιήσει, ενώ έγινε βράβευση του ομότιμου καθηγητή Ιωάννη Φίλη και του επίτιμου καθηγητή Ιωάννη Σίσκου.
«Μας καλούσαν κάθε μέρα σε διαφορετικό τραπέζι»
Ο κ. Σίσκος, φέρνοντας στη μνήμη τις συνθήκες που βρήκε ερχόμενος στα Χανιά, πριν 40 χρόνια, σημείωσε:
«Έτυχε να είμαι ο πρώτος καθηγητής που ήρθε στο Πολυτεχνείο Κρήτης το 1984 και περάσαμε όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα ίδρυμα που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του. Όταν ήρθα στο Πολυτεχενίο ήταν ένα διώρφο σπίτι στην Ηρ. Πολυτεχνειου 37 και ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, στην οδό Ζαϊμη 2. Δεν υπήρχαν καθηγητές, δεν υπήρχαν αίουσες, δεν υπήρχαν γραφεία και δεν υπήρχε και πρόγραμμα σπουδών. Οι φοιτητές είχαν ήδη έρθει και περίμεναν να κάνουν μάθημα! Πάω να δω το κτήριο των παλιών φυλακών και βλέπω μαστόρους να δουλεύουν, δεν μπορούσες να πατήσεις κάτω από τη σκόνη. Τέλη Σεπτέμβρτη η αίθουσα τελείωσε, μπήκε ο πίνακας και αρχίσαμε να κάνουμε μάθημα.
Σε έναν χρόνο έγινε ο πρώτος όροφος και μπήκε το δεύτερο έτος και σε δύο χρόνια έγινε το ισόγειο και μπήκε και το τρίτο έτος. Όλα έγιναν από το μηδέν. Οραματιστήκαμε ένα Πολυτεχνείο της αγάπης, της φιλίας, της γνώσης και της προσφοράς. Και νιώθω μεγάλη συγκίνιση σήμερα που βλέπω το Πολυτεχνείο να πηγαίνει μπροστά, να είναι διεθνώς αναγνωρισμένο και να προοδεύει.
Όσο για την στάση της τοπικής κοινωνίας; «Οι Χανιώτες μας υποδέχτηκαν μας άνοιξαν την αγκαλιά τους, μας καλούσαν κάθε μέρα και σε ένα τραπέζι διαφορετικό. Η κοινωνία των Χανίων θεωρούσε το Πολυτεχνείο Κρήτης σαν ένα παιδί της. Και η Πολιτεία όμως στάθηκε στο Πολυτεχνείο έδωσε πάρα πολλά χρήματα για κτήρια όπως οι παλιές φυλακές, οι παλιά μεραρχία, το μέγαρο Παπαδόπετρου, η γαλλική σχολή. Αλλά το μέλλον του Πολυτεχνείου Κρήτης δεν ήταν τα παλιά κτήρια. Το μέλλον είναι εδώ σε ένα τεράστιο οικόπεδο που παραχώρησαν οι ίδιοι οι Χανιώτες και η Πολιτεία φυσικά» είπε κλείνοντας.
Για μια πρωτοποριακή σχολή έκανε λόγο ο Πρύτανης του ιδρύματος, Μιχάλης Ζερβάκης: «Είναι η πρώτη σχολή που λειτούργησε στο Πολυτεχνείο μας. Έχει αποφοιτήσει παιδιά που έχουν βρει δουλειές σε όλον τον κόσμο, σε καίριες θέσεις, διοικητικές, υψηλόβαθμες και τεχνικές και αυτό αποδεικνύει την αξία της σχολής η οποία συνδυάζει οικονομικά, διοίκηση και το κομμάτι του μηχανικού» τόνισε:
«Η σχολή από την αρχή ήταν ένα πολύ καινοτόμο αντικείμενο για την ελληνική πραγματικότητα αλλά ακόμα και σήμερα παραμένει στην αιχμή των εξελίξεων» τόνισε ο κοσμήτορας της σχολής, Μιχάλης Δούμπος: «Ξεκινήσαμε με λίγους φοιητές στα κτήρια στον λόφο Καστέλι, χωρίς υποδομές, χωρίς προσωπικό και είμαστε σήμερα εδώ στην Πολυτεχνειούπολη» ανέφερε ενώ κάνοντας μια αναδρομή σε σημεία «σταθμούς» στην πορεία της σχολής, ως απόφοιτος και ο ίδιος τόνισε πως «το πρώτο μεγάλο γεγονός είναι η μετεγκατάσταση στην Πολυτεχνειούπολη το 1993. Την δεκαετία του 2000 ξεκίνησαν οι μεγάλες διεκδικήσεις για τα επαγγελματικά διακιώματα κάτι που έκλεισε οριστικά την δεκαετία του 2010 ενώ από το 2017-18 ξεκινήσαμε τη λειτουργία δύο μεταπτυχιακών προγραμμάτων προσελκύοντας αποφοίτους και από άλλες σχολές.
Με έτος εισαγωγής 1984, η Βάσω Πάγγειου, η σημερινή «ψυχή» του γραφείου διασύνδεσης του Πολυτεχνείου Κρήτης, ήταν ανάμεσα στους πρώτους αποφοίτους της σχολής. «Ανήκω στους πρώτους φοιτητές του Πολυτεχνείου Κρήτης. Είμαι πολύ χαρούμενη για την σημερινή εκδήλωση. Με την εκδήλωση αυτή η σχολή σκιαγραφεί το παρελθόν της και τιμά το μέλλον της, αναδεικνύοντας τον ρόλο του μηχανικού παραγωγής και διοίκησης στην αγορά εργασίας» τόνισε.
«Στην σχολή ήρθα ως υποψήφιος διδάκτωρ το 1986» τόνισε ο καθηγητής, Βασίλειος Κουϊκόγλου: «Ήταν μια οικογενειακή κατάσταση. Οι φοιτητές ήταν μαζί με τους υπαλλήλους στο Πολυτεχνείο Κρήτης, μοιράζονταν τις καθημερινές στιγμές, ανακάλυπταν τα Χανιά, ανακάλυπταν τη ζωή τους και βασικά ήταν πρωτοπόροι σε αυτό που έκαναν εδώ».
Τελειόφοιτος της σχολής, ο Χρήστος Σοβατζόγλου έκανε λόγο για «ένα τμήμα που προσφέρει πάρα πολλές διεξόδους και δυνατότητες και καταρρίπτει το τμήμα του απλού μηχανικού» ενώ για το εάν θα συμβούλευε τους υποψηφίους να επιλέξουν την σχολή, απάντησε θετικά, λέγοντας πως «πραγματικά αξίζει απ’ την αρχή ως το τέλος».
Ως παράδειγμα επιτυχημένης επαγγελματικής πορείας, ο Δημήτρης Νίκας, επίσης ανάμεσα στους πρώτους αποφοίτους, σήμερα ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος μεγάλης εταιρείας μίλησε για τον ρόλο του Μηχανικού Παραγωγής και Διοίκησης στο σύγχρονο αναπτυξιακό περιβάλλον ενώ έκανε λόγο για μια σχολή που σου δίνει πολλές δυνατότητες να εξελιχθείς επαγγελματικά σε διαφορετικούς κλάδους.
