Η αδικία του Αγίου Πνεύματος
Όταν η δικαιοσύνη στον εργασιακό χάρτη μεταμορφώνεται σε μια υπόθεση… εκλεκτών, τότε κάτι πάει πολύ στραβά.
Η αργία του Αγίου Πνεύματος είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις που προκαλούν εκνευρισμό, αίσθηση άνισης μεταχείρισης και – κυρίως – απογοήτευση για την αδιάφορη προσέγγιση της πολιτείας σε θέματα ίσης μεταχείρισης.
Η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος δεν είναι επίσημη αργία του κράτους. Δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των υποχρεωτικών, νομοθετημένων αργιών όπως η 25η Μαρτίου ή η Πρωτοχρονιά. Αντιθέτως, αποτελεί αργία για συγκεκριμένους μόνο επαγγελματικούς κλάδους, και αυτό βάσει… παράδοσης ή συλλογικών συμβάσεων.
Κοινώς, αν είσαι δημόσιος υπάλληλος, τραπεζικός, εκπαιδευτικός ή εργάζεσαι σε γραφείο, έχεις τριήμερο. Αν εργάζεσαι στον ιδιωτικό τομέα, λυπάμαι, αλλά Δευτέρα πας κανονικά για δουλειά.
Το οξύμωρο δεν τελειώνει εδώ: σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και στον ίδιο επαγγελματικό κλάδο, η απόφαση εξαρτάται από τον εργοδότη. Άρα, μπορεί σε ένα λογιστικό γραφείο να δουλεύουν τη Δευτέρα, ενώ σε ένα άλλο, όχι. Δηλαδή, ο Άγιος Πνεύμα… έρχεται επιλεκτικά.
Τι ισχύει επίσημα;
Η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος είναι επίσημη αργία μόνο για τους δημόσιους υπαλλήλους, τις τράπεζες και όσους καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις που την προβλέπουν. Για την πλειοψηφία των ιδιωτικών υπαλλήλων, η μέρα είναι εργάσιμη. Εκτός αν ο εργοδότης αποφασίσει να τη δώσει – προαιρετικά – ως ρεπό ή άδεια.
Δηλαδή, αν δεν ανήκεις στους «εκλεκτούς» κλάδους, τότε για εσένα αυτή η αργία απλώς… δεν υπάρχει.
Ποια ηθική ή κοινωνική λογική επιτρέπει τέτοιου είδους εργασιακό διαχωρισμό σε κατηγορίες Α’ και Β’; Αλλά όταν το κράτος επιλέγει να μην θεσπίζει ίδιες αργίες για όλους, τότε το μόνο που καταφέρνει είναι να ενισχύει τον εργασιακό κατακερματισμό.
Γιατί να μην υπάρξει μια ξεκάθαρη απόφαση: ή είναι αργία για όλους, ή για κανέναν;
Ίσως είναι ώρα να σταματήσει η πολιτεία να αντιμετωπίζει την εργασία σαν παζλ με κομμάτια διαφορετικής αξίας. Αν θέλει να κάνει πραγματικά βήματα υπέρ της κοινωνικής ισότητας, ας ξεκινήσει από τα βασικά: ίδια δικαιώματα, ίδιες αργίες, ίδιος σεβασμός για όλους.
Συμφωνώ.
Εργαζόμενοι 2 ταχυτήτων, με τις ευλογίες της εκκλησίας.
Και το χειρότερο, είναι ότι ο διαχωρισμός, γίνεται βάσει το πνευματικό επίπεδο, των πιστών.
υπάρχουν, οι πιστοί του πνέυματος και οι άλλοι που το στερούνται και είναι χειρονάκτες.
Γι΄αυτό δεν την αναγνωρίζω, ώς γιορτή.
Οταν διορθωθεί η αδικία, θα το ξανασκεφτώ.