Ένα καλοκαιρινό πρωινό στα Θοδωρού: Μνήμες, θρύλοι, αίγαγροι και… βουτιές | Photos
Ξεκινήσαμε για τα Θοδωρού με το πλοιάριο από το λιμανάκι του Πλατανιά στις 09:30 το πρωί. Η διαδρομή εξαιρετικά σύντομη, όχι πάνω από πέντε λεπτά.
Στην είσοδο του νησιού ένα σμήνος γλάρων μας υποδέχτηκε ενώ όπως μας πληροφορούν οι δασοφύλακες, αυτή την εποχή έχουν την… τιμητική τους.
Η αποβίβαση στη νησίδα μυρίζει ιώδιο και θυμάρι ενώ οι αίγαγροι απομακρύνονται διακριτικά, αντιλαμβανόμενοι ανθρώπινη παρουσία.
Συνοδεύουμε και καλύπτουμε δημοσιογραφικά την αποστολή στη νησίδα ολιγομελούς ομάδας θεσμικών φορέων από Χανιά, Ιταλία και Σλοβενία για την ανάδειξη ενός λιγότερου γνωστού ιστορικού γεγονότος, της ηρωικής θυσίας του Βενετού διοικητή Τζουλιάνι που αυτοπυρπολήθηκε μαζί με τη φρουρά του για να μην παραδοθεί στους Οθωμανούς, τον Ιούνιο του 1645 (ΕΔΩ)
Μαζί και δυο ιερείς, ένας ορθόδοξος και ένας καθολικός που σε λίγη ώρα θα τελέσουν κοινό τρισάγιο στη μνήμη των πεσόντων, δίπλα στην αναθηματική στήλη που θα τοποθετηθεί, λίγα μέτρα μετά την είσοδο του νησιού.
Στην αποβάθρα μας περιμένουν οι δύο δασοφύλακες και η υπεύθυνη δασοπόνος, οι «οικοδεσπότες» δηλαδή του νησιού που είναι κλειστό για τους επισκέπτες καθώς αποτελεί εκτροφείο θηραμάτων και φυσικό καταφύγιο για 80 περίπου κρητικούς αιγάγρους.
Παρά την δραματική υποστελέχωση, η δασική υπηρεσία δεν έχει εγκαταλείψει το νησί, καταφέρνοντας τα τελευταία χρόνια να κάνει σημαντικές παρεμβάσεις με κυριότερη την απομάκρυνση του φλόμου, ενός αυτοφυούς βότανου που απειλεί τους αιγάγρους.
Και η εικόνα όμως στο φυλάκιο, παραπέμπει σε ιδιαίτερη φροντίδα ενώ η θέα από την αυλίτσα είναι μοναδική, τόσο κοντά και ταυτόχρονα πολύ μακρυά από την κοσμοπολίτικη Αγία Μαρίνα και τον Πλατανιά που έχουν μπει σε λειτουργία «αθόρυβου» και η τουριστική βαβούρα έχει αντικατασταθεί από τα βελάσματα των αιγάγρων.
Ένα ελαφρύ βοριαδάκι κάνει πιο υποφερτή τη ντάλα του Ιουνίου ενώ οι πτυχές του ηρωικού γεγονότος που έρχονται στο φως από τις σύντομες ομιλίες των επισήμων, ανατριχιάζουν τον ακροατή. Δυο φρούρια είχαν χτίσει οι Ενετοί στη νησίδα για να προστατεύουν τον Πλατανιά από τους πειρατές.
«Είναι ένα νησί άγριο όπως η ιστορία του. Ένα νησί που τιμά το νησί της Κρήτης, ένα μνημείο της φύσης, ένα φυσικό καταφύγιο αιγάγρων που αποτελεί φυσικό πλούτο για την περιοχή» μας λέει λίγο αργότερα ο Ιταλός εκπρόσωπος της Περιφέρειας του Βένετο, όταν τον ρωτάμε τις εντυπώσεις του.
Άγριοι θρύλοι εξάλλου ζώνουν και την ίδια την δημιουργία του νησιού, το οποίο οι παλιοί Κρητικοί το ανέφεραν ως θεριό, ένα τέρας που το πέτρωσαν οι προσευχές των ντόπιων και έμεινε να χάσκει με το στόμα ανοικτό μια ανάσα πριν τους κατασπαράξει.
Ανεβαίνουμε το μονοπάτι προς το φυλάκιο, περπατώντας ανάμεσα σε υπερήλικες αιγάγρους που ενοχλούνται από την παρουσία μας και αποσύρονται νωχελικά και σε ζωηρά αεικίνητα μικρούλια.
Ένα μεγαλοπρεπές τραπέζι έχει στρωθεί και μας περιμένει… Σύγκλινο, ντακάκια, καλιτσούνια φρεσκοφουρνισμένα, σπιτικό κρασί, τσικουδιά. Φαίνεται πως οι εργαζόμενοι στο δασαρχείο ξέρουν να περιποιούνται τους καλεσμένους τους!
Ο χρόνος μας πιέζει και κυρίως πιέζει το καραβάκι μας που στις 11:15 πρέπει να κάνει το πρώτο δρομολόγιο με τουρίστες.
Ήδη ιδιωτικά σκάφη αλλά και τουριστικά πολιορκούν το νησί και τα ήρεμα νερά στ’ ανοιχτά της νησίδας ταράσσονται από κατακόρυφες βουτιές.
Η αποβίβαση στα Θοδωρού μπορεί να απαγορεύεται, όχι όμως και η… προσθαλάσσωση, αρκεί να είναι στα 100 μέτρα μακριά.
Ανεβαίνουμε ξανά στο πλοιάριο και παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής.
Ο Πλατανιάς έχει γεμίσει κόσμο, τουρίστες περιμένουν να πάρουν τις θέσεις μας, οι αίγαγροι μένουν στην ησυχία τους και ο διοικητής Τζουλιάνι έχει πλέον την θέση του στον τόπο για τον οποίο θυσιάστηκε.
zarpanews.gr – Φανή Νικηφοράκη
zarpanews.gr
