Χανιά | «Όσο μας κουράζει, τόσο μας ευχαριστεί»: Η Αθηνά Χαραλαμπάκη μιλάει για την νίκη της στον 10ο Μαραθώνιο Κρήτης

Για την νίκη της στην κατηγορία γυναικών και τη συνολικότερη εμπειρία της στον 10ο Μαραθώνιο μίλησε στο ZarpaRadio 89,6 και την Ανδρονίκη Κοκοτσάκη, η Αθηνά Χαραλαμπάκη.

Η Ιεραπετρίτισα δρομέας κατέκτησε την πρώτη θέση με ρεκόρ διαδρομής 3 ώρες 6 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα, ανεβαίνοντας στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στον 10 Μαραθώνιο Κρήτης που διεξήχθη την Κυριακή 19 Απριλίου στα Χανιά.

Οι συμμετοχές της σε αγώνες δρόμου πολλές, από την Κρήτη μέχρι το Παρίσι. Έχει ξανασυμμετάσχει σε Μαραθώνιο στην Αθήνα με πάρα πολλούς καταξιωμένους αθλητές να συναγωνίζονται μαζί της στην κλασική διαδρομή. Πέρυσι έτρεξε στον Μαραθώνιο στο Παρίσι. Ήταν η 4η φορά που έλαβε μέρος σε τόσο μεγάλη διαδρομή. Φέτος βρέθηκε στα Χανιά. Ήταν η 5η φορά που συμμετείχε και η πρώτη που βγήκε νικήτρια, κάνοντας ρεκόρ διαδρομής. Οι συντοπίτες της την θαυμάζουν, αλλά αυτή δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει το γιατί.  «Εγώ απλώς έτρεξα» μας λέει «Δεν μπορώ να αντιληφθώ το μέγεθος του θαυμασμού του κόσμου».

– Ποια είναι η πρώτη εικόνα που σας έρχεται από τον τερματισμό;

Καταρχάς ήταν τα τελευταία μέτρα του τερματισμού όταν μπήκα στο στάδιο, τότε άρχισα να το νιώθω. Μια ξαφνική λύτρωση που επιτέλους τελείωσε ο αγώνας, ο δρόμος, η διαδρομή, τα χιλιόμετρα, η κούραση και έφτασε η ώρα να απολαύσω τη νίκη. Να νιώσω το δέος εκείνης της στιγμής, που ο κότινος ελιάς ακούμπησε το κεφάλι μου. Μια δικαίωση για όλη την κούραση που βίωσα όλους αυτούς τους μήνες.

– Υπήρχαν στιγμές που το μυαλό ήθελε αλλά το σώμα ένιωθε εξαντλημένο;

Από το 25ο χλμ και μετά έχοντας πολλά ακόμα χιλιόμετρα να διανύσω μέχρι τον τερματισμό, οπότε έπρεπε να το διαχειριστώ με το μυαλό. Υπήρχε κούραση από τα προηγούμενα χιλιόμετρα, η ζέστη δυνάμωνε, υπήρχαν ανηφόρες και είχαμε και τον αέρα να αντιμετωπίσουμε. Έπρεπε να τα διαχειριστώ όλα αυτά. Να τα αγνοήσω και να κρατήσω τον ρυθμό. Αυτός ο ρυθμός ήταν ο πιο γρήγορος που είχα σε μαραθωνίους.

Είναι μεγάλη η διαφορά για μας του μαραθωνοδρόμους – άλλο 3 ώρες και άλλο 3 ώρες και 6 λεπτά. Έχει πολύ μεγάλη διαφορά και στον ρυθμό και στην προσπάθεια.

Θέλει πολύ προπόνηση πριν για να είναι το σώμα έτοιμο και το μυαλό επίσης. Ξεκινάς από τα χιλιόμετρα με το σώμα δυνατό και την ψυχολογία στα ύψη όμως σταδιακά επειδή τα χιλιόμετρα είναι πολλά, περίπου γύρω στα 30 χλμ, τρέχει το μυαλό.

– Πότε καταλάβατε ότι θα τον κερδίσετε τον αγώνα;

Νομίζω στα τελευταία χιλιόμετρα. Δεν είχα εικόνα τι υπήρχε πίσω μου από  συναθλήτριες, πόσο κοντά ήταν τα υπόλοιπα κορίτσια, οπότε προσπαθούσα να είμαι συγκεντρωμένη στο ρυθμό μου, να μην βιαστώ και τα παρατήσω μετά, αλλά ούτε και να πηγαίνω πιο αργά. Πήγαινα στον ρυθμό που μου είχε δώσει ο προπονητής μου και αν ερχόταν η νίκη έχει καλώς.

Καλή προπόνηση, καλή διαχείριση και σταθερούς ρυθμούς. Αυτό είναι το μυστικό.

– Το πιο κρίσιμο σημείο της διαδρομής;

Το πιο κρίσιμο σημείο της διαδρομής είναι μετά το 30ο χλμ. Υπάρχει μια θεωρία ότι εκεί, το σώμα εγκαταλείπει. Λέγεται τοίχος στους μαραθωνοδρόμους, φτάσαμε τοίχο λέμε εννοώντας πως φτάσαμε στα όριά μας. Από εκεί και έπειτα ξεκινάει ουσιαστικά ο αγώνας και κατά συνέπεια ο Μαραθώνιος, που πρέπει να κουβαλήσεις το σώμα σου, όση κούραση και εάν έχεις, πιθανές πληγές, οτιδήποτε, μέχρι τον τερματισμό. Οπότε εκεί σκεφτόμουν χιλιόμετρο το χιλιόμετρο, βήμα το βήμα μέχρι να τερματίσω.

Χρειάζεται πάθος, πείσμα πολύ και να είσαι προσηλωμένη στον στόχο σου

– Πόσο επηρέασε η ψυχολογία σας στην τελική επίδοση;

Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η ψυχολογία τόσο από την αρχή του αγώνα, κατά την διάρκεια και μετά είναι οι απολαβές που παίρνεις από όλη αυτή την προσπάθεια. Προσωπικά ξεκίνησα διστακτικά και με ανασφάλεια γιατί δεν ξέρεις πως θα εξελιχθεί ένας αγώνας – εάν θα έχω έναν υγιή τερματισμό –  μετά προσπαθούμε να προσηλωθούμε, οπότε συγκεντρωνόμαστε στον στόχο μας και το τέλος είναι μόνο χαρά. Ανεξάρτητα από τον χρόνο.

– Ποιές θυσίες κρύβονται πίσω από αυτή την επιτυχία;

Οι θυσίες είναι πάρα πολλές. Εργάζομαι καθημερινά. Είμαι νηπιαγωγός, μητέρα δύο μικρών παιδιών και έχω ένα σπίτι να φροντίσω. Η πιο επίπονη θυσία είναι που στερήθηκα χρόνο από τα παιδιά μου, διότι οι προπονήσεις ήταν καθημερινές, μέσο όρο 60 με 70 λεπτά και το Σάββατο 2 με 3 ώρες τρέξιμο. Κάθε απόγευμα βρισκόμουν στο στάδιο. Το αντιφατικό με τον μαραθώνιο είναι: Όσο μας κουράζει, τόσο μας ευχαριστεί.

– Ποιος άνθρωπος ήταν καθοριστικός ώστε να φτάσετε έως εδώ;

Ο προπονητής μου ο Μιχάλης Αφορδακός. Από την αρχή που ξεκίνησα μαζί του, μου είχε πει «Αθηνά τρέχεις κάπως ωραία», ενώ δεν είχα καμία σχέση με το τρέξιμο πιο πριν. Ξεκινήσαμε με μικρές αποστάσεις αρχικά, με μικρούς αγώνες των 5 χλμ, 10 χλμ, ημιμαραθώνιους μέχρι που σταδιακά ήρθε ο πρώτος Μαραθώνιος πριν 3 χρόνια.

– Ο επόμενος στόχος σας, ποιος είναι;

Θα ήθελα να τρέξω άλλον έναν Μαραθώνιο, μια που έχω βρει αυτήν την απόσταση που μου αρέσει, εν αντίθεση με τα 5 ή 10 χλμ ή τα 21. Δεν έχουμε βάλει κάποιο στόχο με τον προπονητή μου. Βέβαια θα πάμε από δω μια ομάδα δρομέων στην Γαύδο τέλος Μαΐου. Ένας αγώνας 10 χλμ και θα συνδυάσουμε τον αγώνα με διακοπές.

– Υπήρχε κάτι που σας δυσκόλεψε στον Μαραθώνιο;

Ήταν ο ρυθμός, η διαδρομή, ο ανταγωνισμός ήταν όλα αυτά διότι και οι άλλοι συμμετέχοντες , κάποιες ήταν πολύ γρήγορα κορίτσια , οπότε υπήρχε και αυτό στο μυαλό μου όμως προσπαθούσα να ανταγωνίζομαι κατά κύριο λόγο το ρολόι μου. Να προσπαθώ να παραμένω σταθερή στον ρυθμό μου όπως είχαμε πει με τον προπονητή μου και από εκεί και πέρα όποια ήταν η έκβαση ήταν δεκτή. Όμως τα Χανιά παραδοσιακά πλέον, όπως λένε και άλλοι δρομείς, βγάζουνε ζέστη. Δηλαδή μετά το 30ο χλμ έβγαλα αρκετή ζέστη που είναι πολύ ανασταλτικός παράγοντας. Μπορεί να σκεφτόμαστε ότι έχει πολύ καλό καιρό αλλά για μας που τρέχουμε, αυτό μας δυσκολεύει, μας πάει πίσω, καθώς και οι ανηφόρες συνδυαστικά με τον κόντρα αέρα. Γιαυτό από κει και πέρα αναλαμβάνει το μυαλό.

– Ποια συμβουλή θα δίνατε σε μια νέα αθλήτρια;

Δεν θα ήθελα να δώσω συμβουλή σε αθλήτριες. Έχουν τους προπονητές τους, που τους κατευθύνουν. Ήθελα μόνο να απευθυνθώ σε γυναίκες και σε άντρες άνω των 30 χρονών όπως και γω που ξαφνικά ξεκινήσαμε να περπατάμε, να τρέχουμε. Μια διαφορετική φιλοσοφία ζωής, αυτό μας δημιούργησε μια αυτοεκτίμηση που δεν είχαμε παλαιότερα. Ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε τώρα το τρέξιμο στα 40 στα 45 όπως είναι οι περισσότεροι της ομάδας μας που τρέχουμε στο στάδιο Βουζουνεράκης στην Ιεράπετρα. Ποτέ δεν είναι αργά και μπορούμε να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν ακόμα και τώρα. Δεν χρειάζεται να είμαστε 19 για να ξεκινήσουμε. Αυτό είναι ένα στερεότυπο, μια αντίληψη που δεν ισχύει. Ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα.

Ο πρώτος μου αρχηγός σε πεζοπορία ο Θανάσης ο Κολοτούρας που χάθηκε στα Βαρδούσια όρη τα Χριστούγεννα σε αυτό το δυστύχημα με την χιονοστιβάδα μου είχε πει: «Μην περιμένεις ποτέ να βρεις παρέα για να κάνεις πράγματα που σου αρέσουν».

Πρέπει να τα κάνω μόνη μου, να ξεκινήσω από μια βόλτα στο βουνό, μια βόλτα στη θάλασσα, μικρά βήματα κάθε φορά.”

zarpanews.gr