Χανιά | Μάγεψε το κοινό η «Ναντίν» στο Πνευματικό Κέντρο – Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου της Διονυσίας Πέππα | Photos
Στην κατάμεστη αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Χανίων παρουσιάστηκε το παιδικό βιβλίο της Διονυσίας Πέππα, ΝΑΝΤΙΝ από τις εκδόσεις Lebee Publications σε συνδιοργάνωση και υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κρήτης αλλά και την στήριξη του προέδρου της Ε.ΠΟ.ΦΕ.Κ. ,κ. Μανώλη Μπουρδάκη.
Η παρουσίαση πλαισιώθηκε από την παιδική- εφηβική χορωδία του Ωδείου “Ιωάννης Μανιουδάκης” υπό την επίβλεψη της κ. Βιβής Κουτσογιαννάκη, του μουσικού Νάσου Μερμηκίδη και την συνοδεία πιάνου από τον Μπατσάκη Απόστολο.
Την παρουσίαση συντόνισε η εκπαιδευτικός φιλόλογος και ραδιοφωνική παραγωγός Κοκοτσάκη Ανδρονίκη, η οποία ήταν και ομιλήτρια.
Αρχικά, προβλήθηκε το βίντεο της κ. Σέβης Βολουδάκη, υφυπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, η οποία δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην παρουσίαση λόγω της συμμετοχής της στο συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος, απηύθυνε ωστόσο το χαιρετισμό της και τόνισε την αξία της λογοτεχνίας και της τέχνης στην καλλιέργεια υψηλών αξιών όπως η αποδοχή, η μοναδικότητα και ο σεβασμός.
Τον λόγο πήρε η κ. Σοφία Μαλανδράκη, Περιφερειακή Σύμβουλος Κρήτης, εντεταλμένη στον τομέα πολιτισμού και παιδείας, η οποία ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, είναι ο κοινός τόπος όπου διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν, να συνυπάρξουν και να συνομιλήσουν. Κάθε πολιτιστική δράση όπως η σημερινή, μπορεί να λειτουργήσει ως μάθημα δημοκρατίας, συνεργασίας και συμμετοχής. Κι όταν ο πολιτισμός συναντά την παιδεία, δημιουργείται χώρος για έναν πιο ανθρώπινο, ανοιχτό και δημιουργικό κόσμο. Η Ναντιν διδάσκει την διαφορετικότητα ως ένα ψηφιδωτό με πολλά χρώματα, διαφορετικά σχήματα αλλά και γι’ αυτό πιο ξεχωριστή. Η κ. Μαλανδράκη ανέφερε μία φράση του βιβλίου ” Η ομορφιά δεν φαίνεται πάντα με την πρώτη ματιά, πρέπει να την ανακαλύψεις, να την αγκαλιάσεις για να λάμψει.
Αποσπάσματα από το βιβλίο αφηγήθηκε η κ. Ανθούλα Μαρινάκη, ηθοποιός, θέατρο παιδαγωγός, σύμβουλος ψυχικής υγείας παρεμβαίνουσας μη κατευθυντικότητας, συνεργάτης του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης και της N.D.I. Η κ. Μαρινάκη έκανε την δική της παρέμβαση για την δύναμη της αφήγησης και την συναισθηματική σύνδεση παιδιού και τέχνης αναφέροντας τα εξής:
Για να αντιληφθούμε την αφηγηματική δύναμη ίσως θα αρκούσε να κοιτάξουμε δύο παιδικά ματάκια την ώρα που ακούνε μια ιστορία.
Έχετε προσέξει πως φωτίζονται αυτά τα μάτια;
Σαν να ανοίγει στο κέντρο τους μια φωτεινή δίνη και να ρουφά τις λέξεις που εισχωρούν στο νου και ταξιδεύουν κυριολεκτικά, σε ολόκληρο το σώμα, κάνοντας το να πάλλεται από αγωνία, περιέργεια και ενθουσιασμό !
Ένας ολόκληρος κόσμος ξεδιπλώνεται μπροστά τους μέσα από την φαντασία τους, και ακόμη ένας αποκαλύπτεται μέσα τους, ο κόσμος των συναισθημάτων.
Αυτοί οι κόσμοι αν και φαινομενικά άυλοι αποκτούν τελικά απόλυτη υλική υπόσταση καθώς χαράζουν στις ατελείωτες λεωφόρους του νου, μια από τις πιο σημαντικές διαδρομές.
Η τέχνη της αφήγησης, αλλά και η τέχνη γενικότερα, βοηθά το παιδί να αναπτύξει πλούσιες συνδέσεις, ανάμεσα στον λόγο και την εικόνα.
Ενεργοποιούνται ταυτόχρονα το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου αλλά και η περιοχή ανάμεσα τους,το περιβόητο μεσολόβιο κέντρο του εγκεφάλου, το οποίο είναι και ουσιαστικά υπεύθυνο για να γεφυρωθεί η λογική με τα συναισθήματα.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο δηλαδή είναι που απευθυνόμαστε όταν ζητάμε από ένα παιδί να ελέγξει κάποια από τις παρορμήσεις του, να κάνει πχ διαχείριση άγχους ή θυμού.
Ενέργειες κάτι παραπάνω από αναγκαίες σήμερα για την αντιμετώπιση της βίας και των ψυχοκοινωνικών διαταραχών που έχουν εξαπλωθεί απειλητικά γύρω μας.
Όσο πιο ενεργό και πλατύ, ας το πούμε, είναι το μεσολόβιο κέντρο μας, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε αυτό που νιώθουμε με αποτέλεσμα να είμαστε σε θέση, με τα κατάλληλα εργαλεία να φροντίσουμε την συμπεριφορά μας, και άρα να καλλιεργήσουμε υπευθυνότητα.
Παράλληλα μπαίνοντας στην διαδικασία να εικονοποιήσουμε το τι έχει συμβεί στον ήρωα μιας ιστορίας κ να φανταστούμε τι χρειάζεται, τι θα μπορούσε να τον βοηθήσει κλπ., μαθαίνουμε ουσιαστικά να μπαίνουμε στην θέση κάποιου άλλου.
Ξυπνάμε δηλαδή το ενδιαφέρον για τον κόσμο γύρω μας και ενεργοποιούμε τους κατοπτρικούς νευρώνες οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την ενσυναισθητική αντίληψη!
Για να αναπτύξουμε δηλαδή υπευθυνότητα και ενσυναίσθηση, χρειαζόμαστε κάτι που να έχει παράλληλη απεύθυνση, και στην λογική και στο συναίσθημα.
Πρωταγωνίστρια λοιπόν του σημαντικού αυτού έργου, αμέσως μετά την Φύση, δεν είναι άλλη από την Τέχνη, και ίσως γι’ αυτό την συναντούμε σε κάθε σελίδα και στον κόσμο της Ναντιν.
Σχεδόν όλες οι τέχνες συνομιλούν μαζί της και της δείχνουν τον δρόμο.
Όχι μόνο για να περνάει δημιουργικά τον χρόνο των διακοπών, κατοχυρώνοντας πανίσχυρες αναμνήσεις σύνδεσης και τρυφερότητας, με τον παππού και την γιαγιά, παίζοντας με τα ζυμάρια,
ζωγραφίζοντας ελεύθερα, ακούγοντας μουσική ή παρατηρώντας τα αστέρια και τις ξυλουργικές κατασκευές…
Ένα κάπως βαρετό απόγευμα, η τέχνη δεν διστάζει να την προσκαλέσει σ’ ένα ακόμη πιο βαθύ ταξίδι εξερεύνησης και σύνδεσης:
Το ταξίδι της σχέσης με τον εαυτό, αλλά και την σχέσης με τον κόσμο γύρω..
Μέσα από την φροντίδα με την οποία μαθαίνει να διακρίνει και να συμπεριλαμβάνει κάθε ψηφίδα, μαθαίνει να αγκαλιάζει και να συμφιλιώνεται σιγά σιγά με κάθε διαφορετικό κομμάτι που υπάρχει μέσα της και έτσι ανοίγει την καρδιά της, για την αποδοχή της διαφορετικότητας εν γένει, που είναι επιβιωτικής σημασίας, όχι μόνο για την μικρή Ναντιν αλλά για κάθε παιδί γύρω μας για κάθε παιδί που υπάρχει στον κάθε ένα από μας και σε μια μακροσκοπικότερη ανάλυση, για τον πολιτισμό και την ψυχοκοινωνική υγεία μας γενικότερα…
Αν θέλουμε λοιπόν υπεύθυνους και ενσυναισθητικούς πολίτες, μάλλον οφείλει η εκπαίδευση να συμμαχήσει με αυτόν τον τρυφερό καλλιτεχνικό εαυτό, που στην αρχή της ζωής φτερουγίζει μέσα σε κάθε παιδί, και, αντί όσο μεγαλώνουμε να κόβονται τα φτερά του, να φροντίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να αναπτυχθεί και να πετάει πιο ελεύθερος γύρω μας, διατηρώντας ανοιχτούς τους δρόμους για τους μαγικούς κόσμους της φαντασίας και των συναισθημάτων.
Η ζωή όλων μας τότε θα είναι πιο χαρούμενη και ειρηνική, πιο τρυφερή και πιο χρωματιστή, σαν τη Ναντιν.
Για το βιβλίο μίλησε και η κυρία Άννα Χαλαμπαλάκη Πεντάρη, διευθύντρια του 35ου νηπιαγωγείου Χανίων με έμφαση στην επίδραση της τέχνης στα μικρά παιδιά και την φαντασία ως εργαλείο μάθησης και έκφρασης. Τόνισε ότι το νηπιαγωγείο είναι ένας χώρος που προσφέρεται για την καλλιέργεια της φαντασίας και της δημιουργικότητας των παιδιών.
Τέλος, στο βιβλίο αναφέρθηκε και η κ. Κοκοτσάκη η οποία τόνισε μεταξύ άλλων ότι η εκπαίδευση, το σχολείο έχουν την δύναμη να διδάξουν όχι μόνο γνώσεις αλλά και αξίες. Να βοηθήσει τα παιδιά να καταλάβουν ότι η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε ή να κρίνουμε, αλλά κάτι που αξίζει να γνωρίσουμε και να σεβαστούμε. Και ίσως αυτό να είναι τελικά ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που μπορούμε να προσφέρουμε μέσα από την εκπαίδευση, να μάθουμε στα παιδιά πως ο καθένας αξίζει να ακούγεται, να γίνεται αποδεκτός και να έχει την θέση του μέσα στην ομάδα.
Στο τέλος της παρουσίασης τον λόγο πήρε η συγγραφέας που μίλησε για το πώς εμπνεύστηκε την ιστορία της Ναντιν, ενός μικρού κοριτσιού που βρίσκεται στο σπίτι των παππούδων της και αποφασίζει να φτιάξει ένα ψηφιδωτό με πετρούλες. Τί γίνεται όμως όταν η Ναντιν διαπιστώνει ότι κάποιες πετρούλες δεν ταιριάζουν στο ψηφιδωτό της επειδή δεν έχουν ωραίο σχήμα, δεν είναι γυαλιστερές όπως οι άλλες?
Συγκινητική ήταν η στιγμή που η κόρη της κ. Διονυσίας Πέππα, η Ναντιν, πήρε τον λόγο και μίλησε με λόγια καρδιάς για το βιβλίο! Σε βίντεο προβλήθηκε και ο χαιρετισμός του εκδότη της Lebee Publications, Γιώργου Λεμπέση, που μίλησε και αυτός με επαινετικά λόγια για το βιβλίο της Διονυσίας και την άψογη συνεργασία τους.
Δείτε το Video:
