Βούλα Πατουλίδου από τα Χανιά: “Ό,τι δεν μπορεί να κάνει σήμερα η οικογένεια, μπορεί να το κάνει ο αθλητισμός”

Μνήμες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, όπου η Ελλάδα στο πρόσωπο της Ολυμπιονίκη των 100μ., Βούλας Πατουλίδου πανηγύρισε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο από το 1912, «ξύπνησαν» την Παρασκευή στο στούντιο του Super FM 89,6 όπου εκτός από το «χρυσό κορίτσι» του 1992, προσκεκλημένες του Δημήτρης Παππά ήταν και Χανιώτισσες «Καλλιπάτειρες», Κατερίνα Αρχοντάκη και Ελένη Βουγιούκαλου.

Με αφορμή την αποψινή κοπής πίτας, του Παραρτήματος Χανίων, του Πανελληνίου Αθλητικού Σωματείο Γυναικών η «Καλλιπάτειρα», στις 19.30 στο Νεώριο Μόρο, (Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων), η συντονίστρια του Παραρτήματος «Καλλιπάτειρα» στα Χανιά, Κατερίνα Αρχοντάκη και το μέλος του διοικούσας επιτροπής, Ελένη Βουγιούκαλου, μίλησαν για την δράση του σωματείου και αποκάλυψαν το λόγο της επίσκεψης της Ελληνίδας Ολυμπιονίκη και νυν Αντιπεριφερειάρχη Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στα Χανιά.

«Σήμερα οι Καλλιπάτειρες, κόβουν την πίτα τους για το 2020 και μιας και το σωματείο μας είναι αθλητικό είχαμε την ιδέα να καλέσουμε την κυρία Πατουλίδου, μια αθλήτρια που ξέρουμε όλοι τα επιτεύγματά της» τόνισε η κα Αρχοντάκη, για να συμπληρώσει η κα Βουγιούκαλου: «Θελήσαμε να τιμήσουμε στο πρόσωπο της Βούλας Πατουλίδου όλους τους μεγάλους Έλληνες αθλητές που έχουν τιμήσει τη χώρα μας με τις αθλητικές του επιδόσεις και θα αποτελούν πρότυπο για γενιές Ελλήνων. Παράλληλα κι εμείς, ως Παράρτημα Χανίων προσπαθούμε με τις μικρές δυνάμεις μας να συνεισφέρουμε στην αγορά ενός εκπαιδευτικού σκάφους για τον Ιστιοπλοϊκό όμιλο Χανίων», εξήγησαν οι εκπρόσωποι του αθλητικού σωματείου «Καλλιπάτειρες», που με 55 μέλη στα Χανιά, αλλά και δράσεις τους σε όλη την Ελλάδα βοηθά με το να στηρίζει ευπαθείς ομάδες και όχι μόνο του αθλητισμού, αλλά πρωτίστως του αθλητισμού.Η κα Πατουλίδου εξήρε το έργο του σωματείου και επεσήμανε τη σημασία και αξία της συνεργασίας του ενός με τον άλλον, του  να βάζει ο καθένας το δικό του λιθαράκι, ως κοινωνία για ένα σκοπό όπως σήμερα όπου ” κάποια νέα παιδιά θα ρίξουν το σκάφος στο νερό και θα αρμενίσουν για να διεκδικήσουν τα όνειρά τους… Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να το κάνει αυτό, χρειάζεται συλλογική προσπάθεια».

Όπως κι η ίδια είχε το 1992 πίσω της μια μικρή ομάδα τριών ανθρώπων που “πάτησε” πάνω τους για να φτάσει σε αυτό το χρυσό επίτευγμα που “έγραψε ιστορία” στον ελληνικό αθλητισμό, δείχνοντας σε όλους αυτό που είχαμε τότε ανάγκη, αλλά και σήμερα: «Σπας το φράγμα, το απαγορευτικό του ονείρου που μπορείς να το ζήσεις στην πραγματικότητα: Ο,τι μπορείς! Ένα όνειρο που δεν ήταν καθόλου απατηλό, γιατί εδώ γεννήθηκαν αξίες και με δάκρυ αίμα και κόπο πετυχαίνεις την επιτυχία και μετά την απολαμβάνεις».

Δυστυχώς όμως το όνειρο του «για την «Ελλάδα ρε γαμώτο», παρά τις χρυσές “κούπες” που ακολούθησαν στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα από τις «επίσημες αγαπημένες των Ελλήνων» σε μπάσκετ (1987) και ποδόσφαιρο (2004), έχει αρχίσει να ξεθωριάζει, μολονότι τα “διαμαντάκια” σύμφωνα με την Βούλα Πατουλίδου «φυτρώνουν παντού σαν μαϊντανοί (σ.σ με την έννοια της ποσότητας) με τη βοήθεια πολύ λίγων ανθρώπων. Η Ελλάδα από το 1992 και μετά κατάφερε να ξεφύγει, είδαμε μεγάλες διακρίσεις, αλλά από εκεί που περίμενες να είσαι λίγο πιο στοχευόμενα αποτελεσματικός, όταν έχεις εισπράξει διθυράμβους για τους Ολυμπιακούς του 2004,  μετά παρατήσαμε αυτό το μεγάλο επίτευγμα στην τύχη του»

Τέλος η κα Πατουλίδου αναφερόμενη στην αξία του αθλητισμού, υποστήριξε από προσωπική εμπειρία, ότι αποτελεί ένα ανάχωμα σε όλα τα δεινά που περιμένουν και ζούνε τα παιδιά μας σήμερα, ένα από τα οποία είναι και το φαινόμενο του bullying, κάτι που δεν το ξέραμε παλιότερα.

«Δεν το ξέραμε, γιατί σήμερα έχει αποδυναμωθεί ο θεσμός της οικογένειας και εκεί που πας να αγκαλιάσεις από αγάπη ένα μικρό παιδί, μπορεί να βρεις και τον μπελά σου και να κατηγορηθείς για σεξουαλική παρενόχληση. Ή βλέπουμε μικρά παιδιά να κάνουν τους νταήδες, γιατί κάποιος τους είπε ότι αν είσαι νταής μπορείς να επιβιώσεις να είσαι αρχηγός, και να επιβληθείς του «τίποτα» στην ουσία.

Αν λοιπόν η οικογένεια δεν μπορεί να το κάνει αυτό με όλες τις αγωνίες που ζει, μπορεί να το κάνει ένας συγκεκριμένος χώρος, αυτός του αθλητισμού. Γιατί στον αθλητισμό έχεις απέναντι τον αντίπαλο που μπορεί να σε κερδίσει, αλλά έχεις δίπλα σου και αυτόν που συναγωνίζεσαι.

Και το λέω από προσωπική εμπειρία γιατί όταν κέρδισα το χρυσό, δεν κέρδισα γιατί είχα βελτιωθεί τόσο σωματικά, αλλά είχα δυναμώσει συναισθηματικά και δεν με φόβιζε τίποτα. Χρειάστηκε βέβαια πολύς καιρός για να το πετύχεις αυτό, αλλά μέσα από αυτή τη διαδικασία, επιβεβαιώνω βιωματικά ότι κάποιος μπορεί να βγει κερδισμένος και όπου μπορώ να είμαι κοντά σε τέτοιες προσπάθειες θα το κάνω” υποστήριξε η γυναίκα που με το επίτευγμά της έβαλε πριν από 38χρόνια την Ελλάδα στο χάρτη του παγκόσμιου αθλητισμού, που κατά την παραμονή της στα Χανιά εντυπωσιάστηκε από την επίσκεψή της στο “Μουσείο του Βενιζέλου”.

zarpanews.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ