Θεσμικό παράδοξο Πρόεδρος και Πρωθυπουργός να φωτογραφίζονται σε συσσίτια

Σε ανθρώπινο και συναισθηματικό επίπεδο η κίνηση της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου και του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να συμμετάσχουν σε εθελοντικές προσπάθειες διανομής τροφίμων είναι ελκυστική.

Η μεν πρόεδρος συμμετείχε στη διανομή συσσιτίου που διοργανώνει ο “Άλλος Άνθρωπος” Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος ο δε πρωθυπουργός επισκέφθηκε την ταβέρνα “Ο Κρητικός” στο Κερατσίνι που κάνει κάτι αντίστοιχο για ανθρώπους που βρίσκονται σε ακραία φτώχεια.

Η συμμετοχή τους σε αυτές τις πρωτοβουλίες δεν θα ήταν αντικείμενο του παρόντος άρθρου αν οι ίδιοι ανήκαν σε μία μη κυβερνητική οργάνωση, σύλλογο, ή εθελοντική πρωτοβουλία που προσπαθεί να γιατρέψει τις πληγές που αφήνει η έλλειψη πρόνοιας της πολιτείας.
Όταν όμως οι κορυφαίοι εκπρόσωποι της πολιτείας, οι άνθρωποι που έχουν θεωρητικά και ουσιαστικά τις τύχες της χώρας στα χέρια τους συμμετέχουν σε ενέργειες φιλανθρωπίας ταΐζοντας ανθρώπους που πεινούν, τότε έχουμε μία θλιβερή και συνάμα επικίνδυνη παραδοχή.

Ένα κράτος που αντί να… αυξήσει τον μισθό τη σύνταξη ή το επίδομα… Να καταπολεμήσει με κάθε τρόπο την ανισότητα ή να ελέγξει την κερδοσκοπία π.χ των τραπεζών, “νομιμοποιεί” την ακραία οικονομική δυσπραγία των πολιτών και σημειολογικά συμμετέχει στην καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας με μη κυβερνητικές διαδικασίες.
Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν πρόκειται για φιλανθρωπία αλλά για μία σημειολογική πράξη αλληλεγγύης. Σύμφωνοι. Όμως θεσμικά είναι παράδοξο.

Δεν φταίνε τα πρόσωπα Σακελλαρόπουλου και Μητσοτάκης που κάποιοι πεινούν. Προφανώς για να φτάσει κάποιος σε ακραία φτώχεια χρειάζεται ένα διάστημα, που ξεπερνά τον χρόνο που οι ίδιοι είναι επικεφαλής της ελληνικής Δημοκρατίας.

Όμως τώρα οι ίδιοι είναι κορυφαίοι εκφραστές της Ελληνικής πολιτείας.
Την αλληλεγγύη της η κυβέρνηση και το κράτος την δείχνουν με πολιτικές και διοικητικές πράξεις και όχι με συσσύτια.

Και καθώς η μεγάλη πλειονότητα όσων συμμετέχουν σε αυτά τα συσσίτια είναι μετανάστες ή πρόσφυγες γνωρίζουμε όλοι τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν το τελευταίο διάστημα για αυτές τις κατηγορίες των συνανθρώπων μας που ήταν σχεδόν εχθρικές.
Όταν κάποιος λοιπόν έχει ένα θεσμικό ρόλο και στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για τους δύο κορυφαίους και αισθάνεται ως άνθρωπος και όχι “ως θεσμός” την ανάγκη της προσφοράς, καλό είναι να το κάνει ιδιωτικά και χωρίς κάμερες.

Γιατί η δημοσιοποίηση (έστω και ακούσια) της πράξης είναι μία παραδοχή θεσμικής αποτυχίας.
Εκτός αν την ώρα που ετοίμαζαν και μοίραζαν τα πακέτα η πρόεδρος και ο πρωθυπουργός μουρμούριζαν σε βάρος π.χ της Σακελλαροπούλου και του Μητσοτάκη κανένα “κοίτα που μας έχουν φτάσει, να τρώνε οι άνθρωποι στα συσσίτια”.

Γιατί αυτά ακούγονται στις συγκεκριμένες καταστάσεις όταν λείπουν οι πολιτικοί με θέσεις ευθύνης και οι κάμερες.

Γράφει ο Γιώργος Καραμέρος

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ