Σπύρος Δανέλλης: «Κι εμείς γελούσαμε, σαν τα παιδιά…»

Δεν υπήρξα ποτέ θιασώτης της πρακτικής των σχολικών καταλήψεων. Τα τελευταία πολλά χρόνια μάλιστα η ακραία αντίδραση της κατάληψης έχει εκφυλιστεί σε εθιμική αντίδραση ακόμη κι αν δεν συνοδεύεται από αιτήματα.

Οι πρόσφατες όμως καταλήψεις στα σχολεία με πρόσχημα το «Μακεδονικό» έχουν μια άλλη διάσταση και βαρύτητα. Τώρα που καταλάγιασαν, καλό θα ήταν να κάνουμε μια αποτίμηση και να δούμε τα απόνερα που αφήνουν πίσω τους. Το πρώτο είναι ότι έχουμε την πρώτη οργανωμένη εισβολή της Χρυσής Αυγής στα σχολεία. Το δεύτερο είναι ότι το πολιτικό σύστημα – τα κόμματα του συνταγματικού τόξου – φαίνεται να αγνοούν τη βασική αρχή, που έπρεπε να είναι κοινώς αποδεκτή, ότι «Η Χρυσή Αυγή δεν είναι ένας από εμάς» κι ότι είναι ένας άλλος κόσμος, που θα έπρεπε να θεωρείται εξοβελιστέος.

Η εμπλοκή και εκμετάλλευση των μαθητών σε ένα κατεξοχήν ζήτημα εξωτερικής πολιτικής της χώρας δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Πίσω στο 1992 οι οργανωμένες μεταφορές εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών από γυμνάσια και λύκεια όχι μόνο της Μακεδονίας, αλλά ολόκληρης της χώρας συνέβαλλαν καθοριστικά στο εντυπωσιακό αποτέλεσμα των λαοσυνάξεων στην Θεσσαλονίκη, υπό το σύνθημα «Το όνομά μας είναι η ψυχή μας».

Το Μάρτιο του 1993 μοναδική δημόσια παρέμβαση απέναντι στην πλημμυρίδα του εθνολαϊκισμού που κατέκλυζε την χώρα υπήρξε το ιστορικό κείμενο υπό τον τίτλο «Η Ελληνική Μακεδονία είναι Ελληνική, να μιλήσουμε τώρα!», που υπογράφαμε 374 πολίτες. Σε απάντηση αυτού του κειμένου, 39 μαθητές της 3ης τάξης του Λυκείου «Ο Κοραής» του Ηρακλείου με δημόσια επιστολή τους στα τοπικά ΜΜΕ μας αποκάλεσαν εθνικούς μειοδότες, «η ποινική δίωξη των οποίων δεν συνιστά μισαλλοδοξία αλλά χρέος προς την πατρίδα». Η επιστολή αυτή όπως και επόμενη που ακολούθησε απευθυνόμενη προσωπικά σε εμένα αποδείχθηκε ότι είχαν συνταχτεί από τον τότε συντηρητικό λυκειάρχη, θεολόγο στην ειδικότητα.

Η ουσιαστική ποιοτική διαφοροποίηση που έχουμε τώρα είναι η «νομιμοποίηση» της παρουσίας της Χ.Α.. Η υιοθέτηση του συνθήματος «Η Δημοκρατία ξεπούλησε τη Μακεδονία» συνιστά ευθεία απειλή για την Δημοκρατία και τον Κοινοβουλευτισμό, αν συνεχιστεί η δηλητηρίαση των σημερινών εφήβων και αυριανών πολιτών σε θέματα αξιακού χαρακτήρα, όπως είναι η αγάπη για την πατρίδα. Η διαχρονική προσπάθεια της Χ.Α. να προσεταιριστεί νέα παιδιά, που ας μην ξεχνάμε στα 17 τους γίνονται και ψηφοφόροι, αποκτά για πρώτη φορά πραγματικό έρεισμα. Και δεν υπάρχει καλύτερος σύμμαχος σε αυτό, από τον γενικευτικό συμψηφισμό και την εξομοίωση της παρουσίας της Χ.Α. με τη δράση των αριστερών μαθητικών οργανώσεων στα σχολεία. Η θεωρία των δύο άκρων δηλαδή σε μία ιδιαιτέρως επικίνδυνη μορφή της.

Τα κόμματα της Αντιπολίτευσης στο όνομα της μικροκομματικής εκμετάλλευσης του ζητήματος όχι μόνο δεν διέκριναν την ουσιώδη διαφορά, αλλά αντιθέτως έπαιξαν το παιχνίδι της Χ.Α.. Δυστυχώς τα μικροκομματικά πάθη φαίνεται να αμβλύνουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του πολιτικού συστήματος. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι δια του μιθριδατισμού, πολιτικό σύστημα και κοινωνία των πολιτών απονευρώνονται. Η βαθμιαία παθητικοποίηση εδραιώνει την στρεβλή πεποίθηση πως οι λαθρεπιβάτες της Δημοκρατίας έχουν θέση στη δημόσια ζωή του τόπου.

Ίσως πρέπει να σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά που τίθεται εν αμφιβόλω η μεταπολιτευτική κατάκτηση της ομόθυμης αντιδιαστολής του πολιτικού συστήματος απέναντι στις φασιστικές λογικές και πρακτικές. Ας αποδεχτούμε ότι ορισμένα ζητήματα δεν σηκώνουν «ναι μεν αλλά» ή αστερίσκους.

*Ο Σπύρος Δανέλλης είναι βουλευτής Ηρακλείου και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Ποταμιού

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ