Οι μπούρδες Μητσοτάκη

Κάθε φορά που ο κ. Μητσοτάκης ερωτάται για την κατάσταση των ΜΜΕ στην Ελλάδα, επαναλαμβάνει μονότονα ότι στη χώρα υπάρχουν εφημερίδες που τού ασκούν ακραία κριτική και ο καθένας γράφει ότι θέλει χωρίς περιορισμούς. Για να το αποδείξει, το καλοκαίρι στο Ευρωκοινοβούλιο ανέσυρε τα πρωτοσέλιδα της Αυγής και της Δημοκρατίας.

Προχθές στο London School of Economics, όταν ρωτήθηκε γιατί οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα κατέταξαν την Ελλάδα επί κυβέρνησής του στην 108η θέση στα θέματα της ελευθερίας του τύπου, τελευταία και καταϊδρωμένη ανάμεσα στις 27 χώρες της ΕΕ, απάντησε: «η έκθεση αυτή είναι crap ». «Σκατά» σε άμεση μετάφραση, «μπούρδες» σε καλλωπισμένη απόδοση.

Ο πρωθυπουργός και η κυβερνητική προπαγάνδα κάνουν σαν να μην καταλαβαίνουν. Κανείς δεν τον κατηγόρησε ότι στη χώρα υπάρχει δικτατορία και απαγορεύεται ή λογοκρίνεται ο αντιπολιτευόμενος τύπος. Οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα βασίζουν την ετήσια αξιολόγησή τους σε πέντε βασικά κριτήρια- κατηγορίες στα οποία η κυβέρνηση της ΝΔ παίρνει κάτω από τη βάση. Πριν προχωρήσουν στη διεθνή κατάταξη, για κάθε μία από τις 5 κατηγορίες κάνουν εμπεριστατωμένη έρευνα και υποβάλλουν δεκάδες ερωτήσεις για κάθε χώρα.

Ας δούμε ποια είναι τα 5 κριτήρια και γιατί η Ελλάδα έχει κατρακυλήσει σε αυτή την καθόλου τιμητική θέση.

1. Πολιτικό πλαίσιο(υποβάλλονται 33 ερωτήσεις και υποερωτήσεις)

«Εξετάζεται ο βαθμός υποστήριξης και σεβασμού της αυτονομίας των μέσων ενημέρωσης έναντι της πολιτικής πίεσης από το κράτος ή από άλλους πολιτικούς παράγοντες». Και επίσης «ο βαθμός υποστήριξης των μέσων ενημέρωσης στον ρόλο τους να ζητούν από τους πολιτικούς και την κυβέρνηση να λογοδοτούν για το δημόσιο συμφέρον ».

Εδώ τα περιστατικά είναι επαναλαμβανόμενα: ακόμη και στο Βήμα η διευθύντρια σύνταξης παραιτήθηκε καταγγέλλοντας «ασφυκτική πίεση από το Μέγαρο Μαξίμου».

H υπόθεση δεν ήταν κανένα μεγάλο σκάνδαλο που αποκάλυψε η φιλοκυβερνητική εφημερίδα: αφορούσε απλώς τη δημοσίευση ρεπορτάζ για τις «παράλληλες» καταγραφές των κρουσμάτων κοροναϊού στον ΕΟΔΥ, με τίτλο «Αδύναμος κρίκος ο ΕΟΔΥ – Κενά και ανακρίβειες στα στοιχεία για την πορεία της πανδημίας».

Για τα δημόσια μέσα ενημέρωσης ( ο κ. Μητσοτάκης ανέλαβε την «αρχισυνταξία » του ΑΠΕ μόλις όρκισε κυβέρνηση και διόρισε πρόεδρο της ΕΡΤ τον διευθυντή του δικού του γραφείου τύπου) ο έλεγχος είναι ασφυκτικός και οι παρεμβάσεις συνεχείς. Θα ήθελε ξεχωριστό άρθρο για να καταγραφούν οι λογοκριτικές πρακτικές σε ιδιωτικά και δημόσια μέσα ενημέρωσης.

Μόλις τις προάλλες, ο αναπληρωτής υπουργός κ. Πέτσας εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για το σούπερ (έναν προσωρινό τίτλο στο κάτω μέρος της οθόνης που εξαφανίζεται μετά ένα λεπτό) που επέλεξαν οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ να βάλουν σε κάποιο σημείο της συνέντευξής του.

2. Νομικό πλαίσιο (25 ερωτήσεις και υποερωτήσεις)

Αφορούν το νομοθετικό και κανονιστικό περιβάλλον για τους δημοσιογράφους, όπως « η δυνατότητα πρόσβασης σε πληροφορίες χωρίς διακρίσεις μεταξύ δημοσιογράφων και η δυνατότητα προστασίας των πηγών τους ».

Στην Ελλάδα οι φιλοκυβερνητικοί δημοσιογράφοι έχουν πρόσβαση σε ορισμένες πηγές, ενώ οι αντιπολιτευόμενοι αποκλείονται, συχνά τελείως. Σε μια χώρα που δεν τηρούνται γενικώς αρχεία η πρόσβαση στις πληροφορίες είναι βασικό πρόβλημα που δεν έχει να κάνει μόνο με την τωρινή κυβέρνηση. Αλλά η τελευταία αποθέωσε τις απευθείας αναθέσεις και τις αδιαφανείς διαδικασίες

-« η παρουσία ή απουσία ατιμωρησίας για τους υπεύθυνους για πράξεις βίας κατά δημοσιογράφων».

Άλλος μεγάλος κατάλογος εδώ. Κανείς αστυνομικός δεν έχει τιμωρηθεί και κανένας πολιτικός υπεύθυνος δεν έχει αποδοκιμαστεί για την κακομεταχείρηση δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ. Πρόσφατο περιστατικό, η βίαιη σύλληψη του φωτορεπόρτερ Νίκου Πηλού, που κάλυπτε τα γεγονότα στα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

3. Οικονομικό πλαίσιο (25 ερωτήσεις και υποερωτήσεις)

«οικονομικοί περιορισμοί που συνδέονται με κυβερνητικές πολιτικές (συμπεριλαμβανομένης της δυσκολίας δημιουργίας ενός ειδησεογραφικού μέσου, ευνοιοκρατίας στην κατανομή κρατικών επιδοτήσεων και διαφθοράς)».

Λίστα Πέτσα, χωρίς άλλα σχόλια.

«οικονομικοί περιορισμοί που συνδέονται με ιδιοκτήτες μέσων που επιδιώκουν να προωθήσουν ή να υπερασπιστούν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα»,

Α τέτοια πράγματα δεν έχουμε στην Ελλάδα.

4. Κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο (22 ερωτήσεις και υποερωτήσεις)

«πολιτιστικοί περιορισμοί, συμπεριλαμβανομένης της πίεσης στους δημοσιογράφους να μην αμφισβητούν ορισμένους προμαχώνες εξουσίας ή επιρροής ή να μην καλύπτουν ορισμένα ζητήματα, διότι θα έρχονταν σε αντίθεση με την επικρατούσα κουλτούρα στη χώρα ή την επικράτεια ».

Όπως παραδείγματος χάριν το προσφυγικό, όπου βρέθηκαν στο στόχαστρο και δημοσιογράφοι διεθνών μέσων ενημέρωσης, όπως του Spiegel και του Politico

5. Ασφάλεια (12 ερωτήσεις και υποερωτήσεις )

«Ασφάλεια των δημοσιογράφων. Σωματική βλάβη (συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας, της βίας, της σύλληψης, της κράτησης και της απαγωγής)»

Όπως η δολοφονία του Γ. Καραϊβάζ, «ψυχολογική ή συναισθηματική δυσφορία που θα μπορούσε να προκύψει από εκφοβισμό, εξαναγκασμό, παρενόχληση, παρακολούθηση, απειλές (δημοσίευση προσωπικών πληροφοριών με κακόβουλη πρόθεση), εξευτελιστικός ή μισητός λόγος, συκοφάντηση και άλλες απειλές που στοχεύουν δημοσιογράφους ή τους αγαπημένους τους».

Προσπάθεια εκφοβισμού από έναν «ανύπαρκτο ρεπόρτερ» κατήγγειλλαν πρόσφατα οι Reporters United, εν μέσω του σκανδάλου των υποκλοπών, κι ενώ πρόκειται για μέσο που έχει αποκαλύψει σημαντικά στοιχεία για την υπόθεση. Oι επιθέσεις κατά δημοσιογράφων (πρόσφατο παράδειγμα ο αρθρογράφος των New York Times) είναι προσφιλής τακτική κυβερνητικών στελεχών.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει επιτεθεί ονομαστικά κατά δημοσιογράφων στη Βουλή και πολύ πρόσφατα κατά του Κ. Βαξεβάνη, με αστήρικτες κατηγορίες περί ρωσικού κυκλώματος.

Μετά και τις πρόσφατες παρακολουθήσεις πολλών δημοσιογράφων( Μαλιχούδης, Κουκάκης, Παπαχελάς, Τέλογλου κλπ) που έχουν γίνει γνωστές με το πρόσφατο σκάνδαλο των υποκλοπών, ίσως να νοσταλγήσουμε του χρόνου την 108η θέση. Ο κ. Μητσοτάκης λέει απλώς μπούρδες.

Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ