Ο Ιονέσκο σηκώνει τα χέρια ψηλά

Ήταν μια ιστορική μέρα, μέρα γιορτής της δημοκρατίας. Σε κάτι τέτοιες στιγμές αισθάνεσαι ότι πάνω απ’ όλα μπαίνει το συμφέρον της πατρίδας και της δημοκρατίας, το συμφέρον των πανανθρώπινων αξιών ενάντια σ’ ένα αντιανθρώπινο κίνημα. Έτσι απωθήσαμε συνειδητά –αλλά δεν ξεχάσαμε– ότι ο κ. Σαμαράς είχε μέσω του κ. Μπαλτάκου κανονικό αλισβερίσι με τους Χρυσαυγίτες.

Αργότερα ο κ. Παπαδημητρίου ζητούσε την δημιουργία μιας «σοβαρής» Χρυσής Αυγής. Ο κ. Μητσοτάκης και 29 κατασκευαστές πλυντηρίων που προώθησαν την υποψηφιότητά του ακόμη από την νύχτα που την έστησαν στον κ. Μεïμαράκη, πέτυχε την δημιουργία της «σοβαρής Χρυσής Αυγής», αλλά πήγε κι ένα βήμα παραπέρα. Την ενέταξε μέσα στην ΝΔ, αφομοιώνοντας σε μεγάλο βαθμό τους ψηφοφόρους του ναζιστικού μορφώματος.

Οι φαλακροί από μέσα κι απ έξω ακροδεξιοί αγκιτάτορες, το club του ΛΑΟΣ με αναφορές στον Παπαδόπουλο και τον Παττακό και η νεοχουλιγκάνικη τοξικομηδενιστική «Ομάδα Ψεύδους», όλο αυτό το καρτέλ συναγωνίστηκε στην περίπτωση των Πρεσπών τους Χρυσαυγίτες σε κηρύγματα μίσους και επίδειξη ψευτοπατριωτισμού χωρίς να ασπάζεται τα ναζιστικά σύμβολα, σε αγαστή σύμπνοια με «δημοκρατικές δυνάμεις» που συγκροτούσαν το Αντι ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Όλο αυτό το σύμπλεγμα, μαζί με τον τυχοδιωκτισμό που στις μέρες μας πάει να γίνει ιδεολογία, ζητάει σήμερα και τα ρέστα!

Η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη θέλει την εθνική ενότητα απέναντι στον φασισμό μόνο ως επικοινωνιακό εργαλείο, χωρίς να της αφαιρείται η δυνατότητα να πλήξει τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και σε ένα τέτοιο θέμα.

Πιστεύει ο Κ. Μητσοτάκης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να πέσει η Χρυσή Αυγή «στα μαλακά» και ότι αυτός είναι ο γνήσιος αντιφασίστας; Όχι βέβαια! Είναι ο αντιφασίστας της στιγμής απέναντι στους κεντρώους, ώσπου την επόμενη στιγμή να εναγκαλιστεί τους ακροδεξιούς, με τη γνωστή κομπανία σε πρώτο πλάνο. Όλα αυτά ενώ η χώρα ακροβατεί στο χάος της πανδημίας, της οικονομικής κρίσης και στο γκρίζο των εθνικών θεμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι για να στηθεί όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου και να αποκτήσει αληθοφάνεια, βρήκε ανέλπιστο «πάτημα». Αν και με όσα συμβαίνουν στην από εδώ πλευρά, τίποτε κατά πώς φαίνεται δεν είναι απρόσμενο. Επειδή όμως όλη η συζήτηση γίνεται με αναφορά στην Αριστερά, τον σοσιαλισμό αλλά και τον κομμουνισμό, ένα ερώτημα ζητά απάντηση.

Μια βασική μας διαφορά με τους απέναντι δεν είναι ότι η Αριστερά προϋποθέτει την πολιτικο-ιδεολογική θέαση των πραγμάτων μέσα από την συλλογικότητα; Απέναντι στον έξαλλο ατομικισμό, τον απύθμενο εγωκεντρισμό, τους πληγωμένους εγωισμούς και τους αντίστοιχους ρεβανσισμούς; Μήπως τελικά όσοι απέμειναν να τα πιστεύουν αυτά είναι αθεράπευτα ρομαντικοί και τα εύκολα θύματα;

Έτσι κι αλλοιώς, η ιστορία θα συνεχίσει το δρόμο της. Το θέμα είναι να μην χάσεις το τραίνο ή σε λάθος στάση να κατεβείς.

ΥΓ1: Οι πολιτικές και η διαχείριση που προηγήθηκαν της κρίσης, δεν έπαιξαν προφανώς ρόλο για την ενίσχυση της ΧΑ, γι’ αυτό και τις συνεχίζουν με …επιτελικό τρόπο. Μπορούν κι από μόνοι τους. Δεν χρειάζονται έξωθεν βοήθεια.

ΥΓ2: Ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης είχε δηλώσει ότι προτιμάει το παιδί του να είναι στην ΧΑ πάρα Κνίτης. Καλύτερα σε εγκληματική οργάνωση παρά να πάρει το στραβό το δρόμο …

Γράφει ο Γιώργος Βαρεμένος, βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και αναπληρωτής τομεάρχης Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ