Ο Κώστας Λειβαδάς μιλά στο zarpanews για το “Reunion” με την Ελένη Τσαλιγοπούλου: “Υπάρχουν πρόσωπα που με εμπεριέχουν και τα εμπεριέχω”

Με αφορμή τα ολοκαίνουρια τραγούδια που δημιούργησε ο Κώστας Λειβαδάς, για την Ελένη Τσαλιγοπούλου μαζί με την Αγλαΐα Σφήκα, μίλησε στο Zarpa Radio 89.6 και στη Ναταλί Ζεντέλη για την δισκογραφική δουλειά που τιτλοφορείται “Reunion”, τιμής ένεκεν στη συνύπαρξη του με την Ελένη Τσαλιγοπούλου, είκοσι χρόνια μετά την τελευταία τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά.

Ο Κώστας Λειβαδάς, ένας τραγουδοποιός βαθιά δεμένος με τα Χανιά, την πόλη από όπου κατάγεται η μητέρα του, κουβαλά στις αποσκευές του λίγο από τα καλοκαίρια της ενηλικίωσής του, αλλά και της δικής μας, και μιλά με απλά κι αληθινά λόγια μέσα από τα τραγούδια του.

Έχοντας προσφέρει στην Ελληνική δισκογραφία και στις καρδιές μας αμέτρητες επιτυχίες και προσφέροντας τα δημιουργήματά του σε άλλες φωνές πέραν της δικής του, έρχεται να αποδείξει με το Reunion, ότι η γενιά του, εκτός από παρελθόν, έχει παρόν και μέλλον.

Σε μια εποχή που αρκετοί κάνουν πίσω μουσικά, ποιοτικά αλλά και ποσοτικά, λόγω αυξημένων ταχυτήτων της καθημερινότητας, ο Κώστας Λειβαδάς ετοίμασε έναν ολόκληρο δίσκο ο οποίος αναμένεται να κυκλοφορήσει και σε βινύλιο, για να απολαμβάνουμε τα τραγούδια σε σειρά, να κάνουμε συνδέσεις του ενός με το άλλο και να ονειρευόμαστε όπως παλιά.

Μιλώντας για την συνεργασία του με την Ελένη Τσαλιγοπούλου:

“Υπήρχε πάντα μια γραμμή που μας ενώνει”

“Με την Ελενη έχουμε κάνει πάρα πολλά τραγούδια μαζί. Ο τελευταίος ολόκληρος δίσκος που κάναμε ήταν το “Κάθε τέλος κι αρχή το 2006, από τον οποίο έμεινε το “Eίναι εντάξει μαζί μου” κυρίαρχα, αλλά τότε ο δίσκος είχε βραβευτεί από την εγχώρια βιομηχανια ως ο δίσκος της χρονιάς.

Βέβαια μετά, κι επειδή είχαν προηγηθεί πολλά πράγματα που είχαμε κάνει, εμείς συνεχισαμε να δουλεύουμε μαζί, κάναμε και μια περιοδεία μέσα στα χρόνια, κάναμε τραγούδια για την τηλεόραση, συμμετοχές ο ένας στον άλλον, έγραψα εγώ λόγια σε μουσικές της Ελένης, τραγούδησε εκείνη σε δίσκους μου, δεν είναι ότι χαθήκαμε. Υπήρχε πάντα μια γραμμή που μας ενώνει, αλλά ξαφνικά κάπως το αισθανθήκαμε αυτό χωρίς να το περιμένουμε και είπαμε πως ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι ολόκληρο μαζί πάλι”.

Σχετικά με το πώς προέκυψαν τα τραγούδια:

“Υπάρχουν 3,4 πολύ στενά πρόσωπα για μένα που έτσι κι αλλιώς τα εμπεριέχω πια και με εμπεριέχουν”

Εγώ δεν γράφω ποτέ έχοντας μια φωνή στο μυαλό μου. Γράφω αδιακρίτως, καθε μέρα και κάτι κρατάω κάτι δεν κρατάω, κάτι έχει νόημα κι ειναι μια αληθινή στιγμή. Αυτό είναι που πάντα κυνηγάμε. Αλλά οταν με κάποιον έχεις συνεργαστεί πάρα πολλά χρόνια κι όταν υπάρχει στο μυαλό σου έτσι κι αλλιώς και στην καρδιά σου η φωνή του, αυτό γίνεται από μόνο του.

Υπάρχουν 3,4 πολύ στενά πρόσωπα για μένα που έτσι κι αλλιώς τα εμπεριέχω πια και με εμπεριέχουν. Κάποια τραγούδια από αυτά γράφτηκαν ειδικά για την Ελένη.

Υπήρξε μια εσωτερική περιπέτεια γι’ αυτό τα τραγούδια αποπνέουν μια αλήθεια.

Για την συνεργασία του με την σύντροφό του, Αγλαΐα Σφήκα, που υπογράφει τους στίχους σε τραγούδια:

“Έγραψα εγώ δυο τραγούδια, άκουσε ένα η Αγλαΐα η Σφήκα που έχει γράψει κι αυτή λόγια και όλα αυτά τα χρόνια με ανέχεται και στη ζωή, και πήρε την σκυτάλη και μου ανταπάντησε σε ένα.

Η συνεργασία με την σύντροφό μου προέκυψε τα τελευταια χρόνια. Δεν το είχα ξαναζήσει ούτε ήξερα πως είναι. Φυσικά έχω ξαναγράψει τραγούδια με ανθρώπους και μάλιστα πολύ επώνυμους και ήρωες μου αλλά κυριως έγραφα τα τραγούδια μόνος μου, γιατί ξεκινάει από κει για μένα, οτι έχω μια ιστορία να πω”.

Η ιστορία της “Σύμπτωσης”

Ειχαμε γράψει το “Δεν μπορώ να σε ξεχάσω” και όταν το άκουσε η μητέρα της Αγλαΐας , ειπε συγκινήθηκα τόσο πολύ που αν μπορούσα να κλάψω θα κλαιγα.

Εγώ βέβαια έφτιαχνα ήδη την σύμπτωση για την Ελένη έχοντας ανασύρει ένα βράδυ ένα περιστατικό που είχε συμβεί δίπλα μου και σε κοντινούς μου ανθρώπους, αλλά ξαφνικά αυτή η φράση μου φώτισε όλο το τραγούδι κι όλη τη στιγμή.

Η “Σύμπτωση” είναι ένα τραγούδι λυρικό, θα μπορούσε κανείς να πει οτι συνορεύει με το “Εγώ σ’ αγάπησα εδώ”, αλλά δεν είχαμε ξανά ένα ηλεκτρικό τέτοιο.

“Ξέρω οτι τα τραγούδια είναι ζωντανοί οργανισμοί, ξέρω ότι έχουν τη δική τους ζωή”

“Υπαρχουν τρόποι και τρόποι να γράψει κανείς. Εγώ πάντα κυνηγούσα τη στιγμή και εμπστεύομαι την τυχαιότητα. Ξέρω ότι τα τραγούδια είναι ζωντανοί οργανισμοί, ξέρω ότι έχουν την δική τους ζωή. Είμαι πιο κοντά σε μία άποψη που είχε ο Νίκος Γκάτσος οτι “Είμαστε στο τέλος διορθωτές του εαυτού μας” και ότι όλα τα τραγούδια είναι εκδοχές μιας ιδέας. Οπότε μπορεί στη σκηνή για παράδειγμα, κάθε βράδυ να παρουσιάζουμε και μία άλλη εκδοχή τους, εννοώ και στιχουργικά. Είμαι κάπως πιο ανοιχτός με αυτό το θέμα και κάπως όλα επκοινωνούν με όλα, την στιγμή που είναι να γίνουν.

Εγώ έχω καταλάβει ότι ένα τραγούδι δεν τελειώνει ποτέ το γράψιμό του ως το τέλος μας. Δεν εννοώ το βιολογικό τέλος. Εννοώ ότι μεθαύριο το παίρνει κάποιος άλλος και είτε το ιδιο, είτε σαν ιδέα το προχωράει.

Αν είμαστε ανοιχτοί ακροατές κι αν το τραγούδι έχει ζήσει σωστά τη ζωή του, το να το αγαπήσουμε ξανά με άλλο τροπο και για άλλο λόγο κάθε φορά είναι το μεγάλο ζητούμενο”.

Για τον δίσκο:

“Είμαι περήφανος για αυτόν το δίσκο. ‘Επεσε πάρα πολλή δουλειά στην ενορχήστρωση και την διαμόρφωση των τραγουδιών μαζί με τον Σπύρο Χατζηκωνσταντίνου, μόνιμο συνεργάτη της Ελένης και με μουσικούς που δεν είναι τυχαίοι μουσικοί, ξέρουν κι αυτοί κάθε φορά πώς σκεφτόμαστε και πώς θελουμε να αντιμετωπίσοyν τα τραγουδια .

Έχουμε βέβαια το στυλ μας, αλλά και επειδή η Ελένη είναι μια πολύ ανοιχτή τραγουδίστρια κι επειδή εγώ αγάπησα πάρα πολλά είδη με το ίδιο πάθος κι ένταση, δεν υπαρχει ένα τραγούδι εδώ που να μοιάζει με άλλα τραγούδια μας. Δεν ειναι προσχεδιασμένο.

Για το “Αν όχι απόψε, πότε;”

Ενώ εχουμε ηχογραφησει περισσότερα από 40 τραγούδια με την Ελένη, δεν είχαμε ένα τέτοιο!

Για το “Δεν μορώ να σε Ξεχάσω”:

“Το “δεν μπορώ να σε ξεχάσω” είναι ένα διαφορετικό κάντρυ χασάπικο παιγμένο σαν ένα μεσογειακό τραγούδι πιο πολύ, κι οχι σαν ένα τραγούδι πίστας”.

Για τα βινύλια και τις ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές:

“Εμεις ακόμα βλέπουμε τον δίσκο σαν να ‘ναι δίσκος”.

Αν είναι κάτι για το οποίο μπορώ να εγγυηθώ σε όποιον διαλέξει πλατφόρμα για να ακούσει το υλικό, δεν ξερω τι θα αισθανθεί, τι θα διαλέξει ότι του ταιριάζει, πάντως σίγουρα δεν θα βαρεθεί. Θα κυκλοφορήσει και σε βινύλιο βέβαια.

Εμεις ακόμα βλέπουμε τον δίσκο σαν να ‘ναι δίσκος. Πρέπει να υπάρχει και μία ενότητα μεταξύ των τραγουδιών. Η εποχή είναι μια εποχή αμείλικτων singles και προσώπων που εναλάσσονται με χρόνους διαστημικούς κι εμείς είμαστε από τους τελευταίους των Μοικανών που ακούμε ενότητες.

Κάθε τραγούδι έχει την αυτοδυναμία του, αλλά έχει φτιαχτεί και για ιδιωτική ακροαση, στο σπίτι μετά την δουλειά με ένα ποτό ίσως, για να χαλαρώσεις ή ξαπλώνοντας και ηρεμώντας να ακούσεις τραγούδια που αφηγούνται μια ιστορία.

“Σε πλοίο που βουλίαζει” , ένα τραγούδι που έχει γράψει η Χαρούλα Αλεξιου τους στίχους του.

“Η Χαρούλα είναι η Μητέρα όλων μας”

Η Χαρούλα μας έχει βάλει τα γυαλιά πάρα πολλές φορές . Τα τραγούδια που έχει γράψει και μουσικά και στιχουργικά νομίζω θα τα ζήλευε ο κάθε στιχουργός κι ο κάθε τραγουδοποιός συνθέτης. Έχει γράψει πολύ σημαντικά τραγούδια, πολύ απρόβλεπτα τραγούδια . Τα υπόλοιπα τα ξέρει όλη η Ελλάδα. Για μας είναι ένα μεγάλο δώρο . Ο στιχος της ειναι για μια ακόμη φορά τόσο άμεσος και τόσο πολυεπίπεδος, λέει τόσα πολλά πράγματα μέσα από αυτόν τον στίχο και για τη αγάπη αλλά και για την κοινωνια.

Σ πλοίο που βουλιαζει δεν πνίγεται ενας μόνο, είναι κάτι που το ζούμε πλέον διαρκώς Ήταν και για μενα μια καινούρια εμειρία αυτή.

Μια καινούρια εμπειρία ήταν και ότι πριν δυο χρόνια κάναμε ένα τραγούδι με τον Πάνο Κατσιμίχα το” Λουλούδι στον βράχο”. Αυτές είναι συναντήσεις ζωής για μένα πόσω μάλλον όταν πρόκειται για την Χαρούλα που είναι η μητέρα όλων μας.

Πέρυσι κάναμε κι ενα τραγούδι με τον Κώστα Φασουλά, ένα άλλο άξιο τέκνο της Κρήτης απ΄τα Ανώγεια, ένα τραγούδι για τον Βασίλη Σκουλά, την “Καινούρια ξενιτιά”. Μακάρι να μπορέσουμε να κάνουμε και κάποια άλλα για τον Βασίλη.

Για τα άμεσα σχέδιά του και τα 30 χρόνια του στην ελληνική δισκογραφία:

Θέλω να πιστεύω ότι το Καλοκαίρι θα κάνουμε οπωσδήποτε μια συναυλία για τους φίλους μας, ίσως και εορταστική γιατί συνεχίζει η ιστορία της επετείου μου των 30 χρόνων, που την έκανα στην Αθήνα με την μαντολινάτα της Πάτρας με πολλους καλεσμένους και θα την επαναλάβω 25 Σεπτεμβρίου.

“Στη στεριά δεν ζει το ψάρι”

Για τα Χανιά:

“Στη στεριά δεν ζει το ψάρι” και κάθε τρεις και λίγο είμαι στο αγαπημένο μου λιμάνι. Τα Χανιά είναι ένα κομμάτι της ζωής μου, το πιο ζωντανό.

Ακούστε τα υπόλοιπα τραγούδια:

zarpanews.gr