Ελλάδα, η χώρα της ψυχραιμίας… και με κορονοϊό

Ο Ελληνας, όταν νιώσει ότι απειλείται, θα κάνει τα κουμάντα του. Θα γεμίσει τα ντουλάπια και τα ράφια του σπιτιού του με φαγητά και φάρμακα, προσδοκώντας να ζήσει έναν μήνα παραπάνω από τους συμπολίτες του

Εντονη κινητικότητα επικράτησε την Τετάρτη στα σούπερ μάρκετ της Θεσσαλονίκης μετά και την ανακοίνωση του ΕΟΔΥ, ότι μια 38χρονη νοσηλεύεται με κοροναϊό από το απόγευμα της ίδιας ημέρας στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Παρά τα καθησυχαστικά μηνύματα του υπουργού Υγείας Βασίλια Κικίλια, αρκετοί ήταν αυτοί που έτρεξαν στα σούπερ μάρκετ, αδειάζοντας τα… ράφια από τρόφιμα.

Χαρακτηριστική ήταν η εικόνα με καταναλωτές να γεμίζουν ασφυκτικά τα καρότσια τους με τρόφιμα με μακρά ημερομηνία λήξης, όπως μακαρόνια, ρύζια, γάλατα και σκόνη γάλακτος για βρέφη, καθώς και πάνες, χαρτιά υγείας, απορρυπαντικά. Την ίδια ώρα εξαφανίστηκαν οι μάσκες προσώπου τις τελευταίες ημέρες από τη Θεσσαλονίκη. Οι απλές χειρουργικές μάσκες, που κυκλοφορούν κατά κόρον και έχουν χαμηλή τιμή, έχουν εκλείψει από την αγορά, διότι με τον αδικαιολόγητο πανικό που δημιουργήθηκε πήγαν όλοι και αγόρασαν από είκοσι και σαράντα μάσκες, με αποτέλεσμα να εξαντληθούν τα αποθέματα από τις αποθήκες.

Αυτές οι σκηνές δεν αποτελούν αποκλειστικότητα της Θεσσαλονίκης, αφού ανάλογες καταστάσεις επαναλήφθηκαν και στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Προς το παρόν, βέβαια, τα ράφια με τα ντολμαδάκια και τα μακαρόνια και τα γάλατα δεν έμειναν άδεια, αλλά δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τις μάσκες και για τα αντισηπτικά–καθαριστικά χεριών.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι πρωτόγνωρη για τη χώρα μας. Σε ανάλογα περιστατικά κρίσεων και έκτακτης ανάγκης, οι περήφανοι Έλληνες ξεχύθηκαν σε σούπερ μάρκετ και φαρμακεία, και τα άδειασαν κάνοντας τις προμήθειές τους.

Τι να πρωτοθυμηθείς… «Σισμίκ»-ωκεανογραφικό της Τουρκίας στο Αιγαίο; Τσέρνομπιλ-πυρηνικό ατύχημα στη Σοβιετική Ενωση; Κρίση στα Ίμια; Ο Ελληνας, όταν νιώσει ότι απειλείται, θα κάνει την καβάτζα του, θα κάνει τα κουμάντα του: θα γεμίσει τα ντουλάπια και τα ράφια τού σπιτιού του, προσδοκώντας να ζήσει έναν μήνα παραπάνω από τους συμπολίτες του.

Αλήθεια, πόσα πακέτα ρύζι μπορείς να πάρεις; Πόσα χάπια για τον πονοκέφαλο; Πόσο μπορείς να επιβιώσεις μέσα στο (ανοχύρωτο, στην ουσία) καταφύγιο-σπίτι σου; Κάποτε θα ανοίξεις την εξώπορτα, θα βγεις έξω και τι πιστεύεις; Θα έχουν αποδημήσει όλοι εις Κύριον και θα μείνεις εσύ με τους δικούς σου ανθρώπους σε μια νεκρή πόλη, ως οι τελευταίοι επιζώντες;

Γράφει ο Σπύρος Σεραφείμ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ