Διοικητές Νοσοκομείων: «Το ρουσφέτι θα ζει για πάντα στην Ψωροκώσταινα»

Κάθε φορά που κάποιος υποστηρίζει πως «το ρουσφέτι θα ζει για πάντα στην Ψωροκώσταινα», κάποιος βολεύεται σε θεσούλα σοδομίζοντας την αξιοκρατία, αφού «είχε έναν γνωστό πολιτικό», συντηρώντας τον «υπαρκτό ρουσφετισμό»

Το «ρουσφέτι» προέρχεται από την τουρκική λέξη “rusvet” και σημαίνει «δωροδοκία», αλλά ειλικρινά δεν χρήζει μετάφρασης στη χώρα μας. Όλοι γνωρίζουμε ότι αναφέρεται στην πρακτική τής -συχνά, αναξιοκρατικής- εύνοιας κάποιων ατόμων εις βάρος άλλων, ενίοτε με σκοπό την εξαγορά «υπηρεσιών». Ας πούμε, διορισμούς…

Στη χώρα μας το έχουμε ζήσει το μεγαλείο του ρουσφετιού και συνεχίζουμε να το ζούμε, αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μας. Ακόμα και το “word” στο οποίο γράφω αυτό το κείμενο δεν το υπογραμμίζει, δεν υπάρχει λάθος, το θεωρεί σωστό!

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον ΣΚΑΪ και τον Αλέξη Παπαχελά -στις 9/9/2016, λίγο πριν από τη ΔΕΘ και τη «Συμφωνία Αλήθειας»- είχε τονίσει πως, ανάμεσα στα υπόλοιπα, δεν πρόκειται ν’ ανεχτεί πολιτευτές διοικητές νοσοκομείων και πως θεωρεί λάθος το ρουσφέτι. Εκείνη την ημέρα πολλοί αναφώνησαν «άντε, επιτέλους», άλλοι -λιγότερο αισιόδοξοι- είπαν ένα «μακάρι» και κάποιοι άλλοι σημείωσαν «ναι, καλά». Δυστυχώς, οι τελευταίοι, επαληθεύτηκαν.

Ας μην πιάσουμε μία μία όλες τις σχετικές περιπτώσεις, το άσχημο είναι πως πολλές φορές -επί της τωρινής κυβέρνησης- τα newsfeeds έγραψαν ιστορίες με αποστράτους, πολιτευτάδες που δεν τα πήγαν καλά στην κάλπη, επικεφαλής Νομαρχιακών Επιτροπών, κουμπάρο βουλευτή, οι οποίοι είχαν ένα κοινό: δεν είχαν το ανάλογο βιογραφικό, αλλά τοποθετήθηκαν στις διοικήσεις των νοσοκομείων. Με ρουσφέτι.

Το κακό είναι ότι κανείς μας δεν έπεσε από τα σύννεφα, την ίδια στιγμή κατά την οποία η αξιοκρατία και το ηθικό πλεονέκτημα αγνοούνται στη χώρα μας. Όλα αυτά την ίδια ώρα κατά την οποία όταν μιλάς ότι ο «υπαρκτός ρουσφετισμός» ζει -μόλις έβγαλα τον όρο, δεν υπάρχει, google it- θα υπάρξουν πολλοί που θα σου πουν «ναι, αλλά η προηγούμενη κυβέρνηση…».

Λες και πάντα στην Ελλάδα πρέπει να συγκρίνεις με το χειρότερο -δεν εννοώ την προηγούμενη κυβέρνηση- για να βγάλεις κάποιο απτό συμπέρασμα, για να μη θέσεις το άλλο ερώτημα: «Δηλαδή, αν οι προηγούμενοι μας χρεοκόπησαν, πρέπει να το κάνουν και οι τωρινοί;».

Αλλά ναι, το ξέρω, άκρη δεν βγάζεις ποτέ επί του θέματος, αφού «έτσι γίνεται στην Ελλάδα». Οι θεσούλες και τα μισθά του Δημοσίου κατατίθενται ως σπονδή στον βωμό της κομματοκρατίας. Κι αν κάποιος στου αντιτάξει το «ναι, αλλά ρουσφέτι υπάρχει σε όλον τον πλανήτη», μπορείς να θυμηθείς ότι η Νέα Δημοκρατία, προ εκλογών, είχε υποσχεθεί πως όλα αυτά θα παταχθούν.

Υπό αυτή τη λογική, λοιπόν, υπάρχουν πολλοί οι οποίοι υποστηρίζουν ότι την ίδια στιγμή ο Βασίλης Κικίλιας -εμπλεκόμενος πολιτικός στην τελευταία, αλλά όχι έσχατη περίπτωση ρουσφετιού- θα έπρεπε να παυθεί των καθηκόντων του, να αποχωρήσει από την κυβέρνηση.

Δυστυχώς, όμως, δεν χρειάζεται αποκλειστικά η αποπομπή Κικίλια για να ξεμπερδέψει μια και καλή η πολιτική από τη δοσοληψία, το ρουσφέτι. Θα πρέπει να γίνουν μεγάλα βήματα κι από τους πολίτες, οι οποίοι γεννούν πολιτικούς και τους αναθρέφουν με ψήφους για να ταϊστούν ως επιβράβευση με διάφορα ανταλλάγματα-διορισμούς, για να συντηρηθεί ο Πύργος της δημόσιας Βαβέλ. Μη λέμε πολλά, εικόνα σου είμαι, κοινωνία – και σου μοιάζω.

Αντίστοιχα, όσο λέμε -κουνώντας το κεφάλι μας, με πίκρα- πως «τα ρουσφέτια δεν θα πάψουν ποτέ στην Ελλάδα», τόσο ταΐζουμε με τη συγκατάβασή μας αυτή την κατάσταση, θεωρώντας -ενδόμυχα- πως είμαστε αδύναμοι να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων. Για να μη σου πω ότι κάθε φορά που κάποιος υποστηρίζει πως «το ρουσφέτι θα ζει για πάντα στην Ψωροκώσταινα», κάπου, σε αυτή τη χώρα, κάποιος βολεύεται σε μια θεσούλα σοδομίζοντας την αξιοκρατία, αφού «είχε έναν γνωστό πολιτικό» – τον οποίο ψηφίζουν οικογενειακώς.

Ας μην το πω, όμως, άλλωστε τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει σε γλαφυρότητα το βόλεμα ημετέρων για κάποιους σταυρούς στο ψηφοδέλτιο. Αυτά που πρέπει να πολεμήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με άλλα λόγια…

Γράφει ο Σπύρος Σεραφείμ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ