Χανιά Ι Κραυγή απόγνωσης της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Δήμου Αποκορώνου για τα προβλήματα στην τηλεκπαίδευση

Κραυγή απόγνωσης από την Ένωση Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Αποκορώνου αναφορικά με τις δυσκολίες, τις ελλείψεις και τα προβλήματα στην τηλεκπαίδευση.

Ο Σύλλογος καταγράφει αναλυτικά τις δυσκολίες και τα προβλήματα με την τηλεκπαίδευση σε ένα αγροτικό και απομονωμένο δήμο, ενώ καλεί την Κυβέρνηση να μεριμνήσει και να βρει λύσεις ώστε να μην χαθεί ουσιαστικά η σχολική χρονιά.

Ακολουθεί αναλυτικά η ανακοίνωση:

“Εδώ και οκτώ μήνες εμείς και τα παιδιά μας βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση, ενώ για δεύτερη φορά τα σχολεία έκλεισαν, με τη χώρα να έχει μπει σε καθολικό lockdown. Κι αν όλη αυτή η κατάσταση δοκιμάζει τις αντοχές όλων μαζί και καθενός χωριστά, για εμάς τους γονείς και τα παιδιά μας γίνεται ακόμα δυσκολότερη με την υποχρεωτική εξ αποστάσεως συνέχιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Σε όλη τούτη τη δοκιμασία νιώθουμε μόνοι, χωρίς συμπαράσταση από την πολιτεία, παρόλο που από την Άνοιξη είχε όλον τον καιρό να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα τόσο για την ασφαλή λειτουργία των σχολείων, όσο και για την υλοποίηση της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, αν και όταν αυτή θα ήταν επιβεβλημένη από την εξάπλωση της πανδημίας.

Δυστυχώς, το άνοιγμα των σχολείων το Σεπτέμβρη επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους μας ότι η επιστροφή των παιδιών μας στις τάξεις θα γινόταν με ελλιπή ή και ανύπαρκτα μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειάς τους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το γεγονός ότι, αντί να μειωθεί ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα σε συνθήκες πανδημίας, αυξήθηκε στους 27! Έτσι, πολλά τμήματα στα σχολεία της περιοχής μας λειτούργησαν με 20 και πλέον μαθητές (πχ στη Β΄ Τάξη του ΕΠΑ.Λ. Βρυσών οι 26 μαθητές στοιβάχτηκαν σε μία αίθουσα, αντί να χωριστούν σε 2 τμήματα).

Η πίκρα, ωστόσο, και η αγανάκτηση μας έχει βαθιές ρίζες, γιατί τα παιδιά μας, παιδιά της επαρχίας, διαχρονικά δίνουν έναν άνισο αγώνα για να μορφωθούν, που σε συνθήκες οικονομικής και υγειονομικής κρίσης γίνεται ακόμα δυσκολότερος και με όλο φτωχότερα αποτελέσματα. Είτε με ανοιχτό σχολείο, ακόμα και πριν την πανδημία, είτε τώρα με κλειστό, τα προβλήματα των σχολείων της επαρχίας μας είναι πάντα παρόντα από την αρχή κάθε χρονιάς (υποστελέχωση, υλικοτεχνικές ελλείψεις, μη ανέγερση νέου σχολικού κτιρίου στο Βάμο κ.ά.). Στις συνθήκες, βέβαια, τις τωρινές αναδείχτηκαν πιο οξυμμένα.

Τα σχολεία, λοιπόν, έκλεισαν και δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει ότι η διά ζώσης διδασκαλία είναι αναντικατάστατη τόσο γνωστικά όσο και κοινωνικο-ψυχολογικά. Σε καμιά περίπτωση η τηλεκπαίδευση δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον πολύτιμο δεσμό εκπαιδευτικού-μαθητή, απαραίτητο για την υλοποίηση κάθε εκπαιδευτικού στόχου. Γι’ αυτό και είναι τεράστια η ευθύνη του κράτους για το κόστος που πληρώνουν ήδη και θα πληρώνουν για χρόνια τα παιδιά μας, αφού ένα μεγάλο μέρος της σχολικής ζωής και της ποιότητας της μάθησής τους … τηλε-χάθηκε. Τα αποτελέσματα, άλλωστε, έγιναν ορατά φέτος, αφού τα παιδιά μας με λιγότερα εφόδια γνώσης και μάθησης δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της φοίτησής τους, παρά την αμέριστη συμπαράσταση των εκπαιδευτικών τους.

Μήπως, όμως, στην παρούσα φάση, υπήρξε πρόβλεψη, με επίσημη καταγραφή των ελλείψεων, για την εξασφάλιση των μέσων για μαθητές και εκπαιδευτικούς προκειμένου να έχουν πρόσβαση όλοι στη σύγχρονη τηλεκπαίδευση (ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τάμπλετ, δωρεάν γρήγορο ίντερνετ); Η απάντηση και πάλι είναι «ΟΧΙ», ενώ μόνο οργή προκαλεί η αντίδραση της κυβέρνησης να ισχυρίζεται ότι όλα πάνε καλά, με μεμονωμένα μόνο και περιορισμένα προβλήματα. Επιδεικτικά κλείνει μάτια και αυτιά παρουσιάζοντας μια άλλη «εικονική» πραγματικότητα που ουδεμία σχέση έχει με αυτό που εμείς και τα παιδιά μας ζούμε καθημερινά..

Ειδικά, στην περιοχή μας που το εισόδημα των περισσοτέρων μέσα στην πανδημία έχει συρρικνωθεί, για να μην πούμε εξανεμιστεί, αναλάβαμε την ευθύνη με δική μας δαπάνη να εξασφαλίσει ο καθένας ό,τι μπορεί για να μην αποκλειστούν τα παιδιά του από την τηλεκπαίδευση, στερώντας τα από άλλα απαραίτητα αγαθά. Το οικονομικό βάρος είναι δυσβάστακτο, ενώ πολλές οικογένειες αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης.

Ακόμα κι έτσι, όμως, τα προβλήματα παραμένουν πολλά και άλυτα: πολλές οικογένειες με τρία-τέσσερα παιδιά μαθητές διαθέτουν μόνο έναν υπολογιστή. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα σε Δημοτικό Σχολείο, όπου τρία αδέλφια παρακολουθούν την τηλεκπαίδευση….. εκ περιτροπής! Επειδή η οικογένεια διαθέτει έναν μόνο ηλεκτρονικό υπολογιστή, κι αυτόν παλιό, ένα παιδί συνδέεται ανά μέρα με την ηλεκτρονική τάξη του, την επομένη άλλο και …πάει λέγοντας!

Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών, 70%-80% περίπου, συμμετέχουν στην τηλεκπαίδευση μέσω κινητού τηλεφώνου, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούν να συμμετέχουν ενεργητικά (πχ να εκτελούν εργασίες κατά τη διάρκεια του μαθήματος), αλλά είναι απλώς ακροατές. Ακόμα κι όταν, κουτσά στραβά, υπάρχει μία συσκευή (συνήθως κινητό) για κάθε παιδί της οικογένειας, παρουσιάζονται προβλήματα, όταν είναι να συνδεθούν όλα ταυτόχρονα με την ψηφιακή πλατφόρμα. Υπάρχουν περιπτώσεις που το πρόβλημα γίνεται εντονότερο, όταν και οι γονείς δουλεύουν εξ αποστάσεως

Το δίκτυο ίντερνετ, γενικά στην περιοχή, είναι ασταθές και η ταχύτητά του χαμηλή. Ιδιαίτερα στο νότιο τμήμα του πρώην Δήμου Αρμένων (Χιλιομουδού, Κυριακοσέλια, Σαμωνά) αλλά και περιοχές του πρώην Δήμου Κρυονερίδας(Βατουδιάρη) δεν υπάρχουν καν γραμμές σύνδεσης. Είναι καθημερινό φαινόμενο, ακόμα κι όταν οι μαθητές καταφέρουν να συνδεθούν, να μην ακούνε τον καθηγητή τους ή να μην τους ακούει εκείνος, να συνδέονται και να αποσυνδέονται προκειμένου να επιλύσουν το πρόβλημα, ενώ εν τω μεταξύ έχει χαθεί μεγάλο μέρος της διδακτικής ώρας.

Παιδιά από απομακρυσμένα χωριά (Ασκύφου, Κράπη) αναγκάστηκαν να μετακομίσουν ακόμα και σε σπίτια συγγενών τους στα Χανιά προκειμένου να μη χάσουν τα μαθήματά τους.
Αρκετοί είναι οι μαθητές που, επειδή δεν έχουν σύνδεση, πηγαίνουν σε κάθε χώρο (φιλικό, συγγενικό ή και δημόσιο) που μπορεί να διαθέτει, προκειμένου να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους. Σχολεία και Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων απευθύνονται σε φορείς, αλλά και σε ιδιώτες, για να εξασφαλίσουν εξοπλισμό στους μαθητές. Αναζητούν συσκευές ακόμα και δεκαετίας (Η/Υ, κινητά) για να δοθούν σε όσους μαθητές δεν έχουν κανένα ηλεκτρονικό μέσο.

Αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν το Υπουργείο απ’ τη μια να ορίζει την τηλεκπαίδευση ως υποχρεωτική και απ΄την άλλη να αδιαφορεί για το αν οι μαθητές και πόσοι διαθέτουν τον τεχνολογικό εξοπλισμό για να την παρακολουθήσουν. Είναι σα να τους καλεί να φοιτήσουν στο σχολείο χωρίς βιβλία! Κι από πάνω να τους φορτώνει με απουσίες! Για να μην πούμε για τα παιδιά των μικρότερων ηλικιών ( ειδικά του Νηπιαγωγείου και της Α΄ Δημοτικού) πώς είναι δυνατόν να θεωρείται παιδαγωγικό να στήνονται μπροστά σε μια οθόνη σε ώρες που είναι έτσι κι αλλιώς απαγορευτικές και τα παιδιά είναι φυσικό να έχουν μειωμένη απόδοση ή και συγκέντρωση;

Για όλους αυτούς τους λόγους ζητάμε τα αυτονόητα:

  • Θέλουμε να δοθεί προτεραιότητα στις ανάγκες των σχολείων της επαρχίας.
  • Θέλουμε τα παιδιά μας να έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση και να δοθεί λύση στο σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους.
  • Με ευθύνη των Δήμων οι εταιρείες σταθερής και κινητής τηλεφωνίας να κάνουν αναβάθμιση του δικτύου τους στις περιοχές που η ταχύτητά του είναι χαμηλή και να το επεκτείνουν σε όσες δε διαθέτουν.
  • Να διευρυνθεί το Μητροπολιτικό Ασύρματο Δίκτυο ώστε να καλύπτει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.
  • Με κρατική ευθύνη και δαπάνη να εξασφαλιστεί ο αναγκαίος τεχνολογικός εξοπλισμός για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
  • Να υλοποιηθεί καλύτερος σχεδιασμός και αποτελεσματικότερη οργάνωση του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου, ώστε να αναβαθμιστεί.
  • Να μην προσμετρηθούν οι απουσίες των μαθητών που δεν έχουν τα μέσα για να συμμετέχουν στην τηλεκπαίδευση ή που αντιμετωπίζουν προβλήματα σύνδεσης.
  • Να υπάρξει ειδική μέριμνα για την κάλυψη των μαθησιακών κενών για όσους μαθητές το έχουν ανάγκη με κοινωνικό φροντιστήριο ή ενισχυτική διδασκαλία.”

zarpanews.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ