Αουρ! Μια λέξη που θα αντηχεί στα αυτιά μου για καιρό…

Αουρ! Αουρ! Μια λέξη που θα αντηχεί στα αυτιά μου για καιρό…

Δεν ξέρω πώς να περιγράψω τα συναισθήματα που βίωσα…

Είναι διαφορετικό συναίσθημα να τα βλέπεις στα ΜΜΕ και διαφορετικά να είσαι εκεί.
Άνδρες, γυναίκες , παιδιά… αγόρια αμούστακα κυνηγώντας ένα καλύτερο αύριο.

Σε ένα σακί όλη κι όλη η πραμάτια τους, στοιβαγμένοι σε μια τράτα χωρίς όνομα,
…. αλήθεια ποιος ξέρει τι τους έταξαν και πόσα πλήρωσαν.
Italy..Italy….!!! εκεί ήθελαν να πάνε αλλά κατέληξαν νότια της Κρήτης στην μέση της θάλασσας σ’ένα ακυβέρνητο πλοιάριο με κίνδυνο να τους πετάξει στα βράχια.

Οι καιρικές συνθήκες φαινόταν καλές, ανοικτά όμως ο αέρας είχε άλλα «κέφια».

Ο Αντώνης που τους έσυρε με το καΐκι του μέχρι την Σκάλα της Παλαιοχώρας (και δεν είναι η πρώτη φορά που παίρνει μέρος σε τέτοια διάσωση…) μας έλεγε: «Μην σας ξεγελά ο καιρός εδώ… καμιά σχέση με εκεί .. ανοικτά …»

Προσπαθείς να τους ψυχολογήσεις… δεν βρίσκεις λόγια, προσπαθείς να κλάψεις δεν βγαίνει λυγμός…

Διασώστες, γιατροί, Ερυθρός, Εθελοντές, Αστυνομία, Λιμενικό όλοι εκεί… πολλές φορές ανταλλάσαμε ματιές σαν να σκεφτόμασταν όλοι το ίδιο πράγμα… «… που πάνε?»

Η ώρα κυλούσε χωρίς να αλλάζουν τα συναισθήματα, μια γροθιά στο στομάχι που ακόμα μου στέλνει μηνύματα….. αούρ… αούρ……..

Υ.Γ .«Αούρ» σημαίνει αέρας

Χρύσα Μαρκετάκη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ