Κι όμως αυτός ο τύπος παρ΄ολίγο να τα καταφέρει …

Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται ο μόνος που μυρίστηκε αυτό που λείπει από το κομματικό τοπίο ήταν ο Θάνος Τζήμερος. Μόνο που η προβληματική παρουσία-προσωπικότητα του ίδιου δεν του επέτρεψαν να ταξιδέψει πάνω στο ρεύμα της εναλλακτική πολιτικής πρότασης που θα μπορούσε να συναρπάσει τους απογοητευμένους πολίτες και να κάνει την μεγάλη ανατροπή.

Έντιμη και αξιόλογη είναι η προσπάθεια του Δημήτρη Μπουραντά για παράδειγμα με την «Κοινωνία Αξιών». Αρκεί όμως η παρουσία του αχαρακτήριστου καιροσκόπου Μίμη Ανδρουλάκη σε μία από τις εκδηλώσεις της για να σε κάνει να πεις μία από τα ίδια. Όταν η κοινωνία βράζει στο ζουμί της ανέχειας και της φτώχιας το τελευταίο που έχει ανάγκη είναι από πολιτικούς σαλταδόρους οι οποίοι με την ετικέτα του αριστερού κάνουν καριέρα.

Αυτό διδάσκει ο Δημ. Μπουραντάς στους φοιτητές του; Να γίνουν «Ανδρουλάκηδες»;

Προσπαθεί να κάνει κάτι ο συμπαθής Γιώργος Φλωρίδης μόνο που δεν έχει δώσει ακόμη πολιτικό στίγμα. Ένας πολιτικός φορέας με φιλοδοξίες να εμπνεύσει στους πολίτες μόνο μέσα από το κοινωνικό καμίνι μπορεί να αναδυθεί. Η ζωή εκεί έξω έχει τις απαντήσεις για αυτό που αναζητά η κοινωνία και όχι το ασφαλές φιλοσοφείν εντός των τειχών του συστήματος. Απλά για να αφουγκρασθείς την κοινωνία οφείλεις να βουτήξεις λευκό χαρτί και καθαρό σφουγγάρι στα μανιασμένα εγκατά της. Χωρίς παρωπίδες και προκαταλήψεις.

Ποιος θα το τολμήσει;

Γράφει  Βασίλης  Μπόνιος